Tamil Font Problem?

Google   www kalachuvadu.com
 

இதழ் 187, ஜூலை 2015

 
 

தலையங்கம்: கருத்துச் சுதந்திரமும் சமூக உணர்வுகளும்
புனிதத்தலம்போல அமைதியும் கல்விபக்தியுமாகக் காக்கப்பட்டுவந்த அந்த வளாகம் நாள்தோறும் கொதித்தெழுந்த கோப அலைகளுக்குள் மூழ்கித் தத்தளித்தது. ஐ.ஐ.டி. தனது விதிகளின் கீழே அ-பெ.ப.வட்ட நிகழ்வு குறித்து விளக்கம் கேட்க மறுத்தது ஏற்புடையதல்ல. ஒருவேளை அவ்வாறு கேட்பது தம் நிர்வாகத்திற்கு ஒரு கௌரவச் சிதைவாக இருக்கும் என்று எண்ணியதோ? அகில இந்திய அளவில் கண்டனக் கணைகளை எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்ததும் முன்னுக்குப் பின் முரணாக அது விளக்கம் கொடுத்துத் தன்னையும் ம.ம.வ.துறையையும் ஒருசேரக் காப்பாற்ற முனைந்தது. துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானி, மோடி அரசுக்குப் பங்கம் வராமல் ஐ.ஐ.டி தனி சுயாட்சி அதிகாரம் கொண்ட அமைப்பு என்றும், தங்களுக்கும் அதன் செயல்பாட்டுக்கும் தொடர்பில்லை என்றும் நழுவினார். ஒருவரையொருவர் தாங்கி நிறுத்தும் வாய்ப்பை இரு தரப்பும் இழந்தபின்னே வேறு நியாயங்களைத் தேட அவர்களால் முடியவில்லை.

எதிர்வினை: கரையொதுங்கிய திமிங்கலம் - எம்.ஏ. நுஃமானுக்கு ஓர் எதிர்வினை
ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி
சோவியத் ஒன்றியத்தின் உடைவு அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களில் மொழியியலுக்குச் சாவு மணியாக அமைந்தது. ‘உலகெங்கிலும் நவீன கல்வித் துறையில் மொழியியல் முக்கிய இடம்பெற்றுள்ளது’ என்று நுஃமான் சொல்வது உண்மையல்ல. நவீன மொழியியல் பெரிதும் புலம்சார் நுட்பம் சார்ந்ததாகவும் (tமீநீலீஸீவீநீணீறீ), விரிந்த பயனற்றதாகவும் இழிந்துவிட்டது என்று சொல்கிறார்கள். மொழியின் அமைப்பு, அதன் வரலாற்றுரீதியான மாற்றம், மொழிகளுக்கிடையிலான உறவு முதலானவற்றை ஆராயும் றிலீவீறீஷீறீஷீரீஹ் (மொழிநூல்) என்ற அறிவுத் துறைக்கு இன்றைய மொழியியல் துறைகளில் இடமே இல்லை என்பது இதன் ஓர் அறிகுறியேயாகும். சமஸ்கிருதம் பற்றி விரிந்த பின்புலத்தில் ஆராய்ந்தவரும், உலகின் தலையாய மொழிநூலாராகக் கருதப்படுபவருமான ஷெல்டன் போலக்கின் ஆய்வுகள் மொழியியல் துறைக்கு வெளியிலேயே சாத்தியப்பட்டன என்பது இதன் வெளிப்பாடு. தனித்தமிழ் இயக்கம், மொழித் தூய்மை, மொழிவழித் தேசியம் முதலானவை பற்றிய தீர்க்கமான மார்க்சிய அரசியல் பார்வைகொண்ட எம்.ஏ. நுஃமானுக்கு, நவீன மொழியியலின் ஆணிவேரான ஏகாதிபத்திய அரசியல் பற்றி அக்கறையில்லாதது வியப்பிற்குரியது.

எதிர்வினை: வெறியும் பகையும்
க. பஞ்சாங்கம்
‘மொழிவழித் தேசியவாதத்தின்’ நீட்சியாக, தேவநேயப் பாவாணர் போன்ற ‘மொழி அடிப்படைவாதிகள்’ உருவானார்கள் என்று பார்க்கிற நுஃமான், ‘மொழிவழித் தேசியவாதம்’ தோன்றுவதற்கான வரலாற்றுக் காரணி களைக் குறித்து சிறிதும் சொல்லாமல் கட்டுரையை நகர்த்துவது ஏனென்று தெரியவில்லை. வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அருமையை அறியாதவர் அல்லர் நுஃமான். எதையும் வரலாற்றில் நிறுத்திப் பொருள்காண வேண்டும்; ஏன் காணவில்லை? இந்த அடிப்படைவாதிகளை உருவாக்கிய அதிகார சக்திகளை அடையாளம் காட்ட ஏன் மறந்தார்? ‘இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகள்’ என்று ‘அதிகார ஊடகங்கள்’ கட்ட மைத்துப் பொதுவெளியில் பெருவாரி மக்களின் மத்தியில் ‘வெறுப்பை’ விதைத்திருக்கும் அரசியல் சதியை நுஃமான்அறியாத வரா? இஸ்லாமியத் தீவிரவாதத் திற்கான மூல ஊற்று, அமெரிக்கா வின் தீவிரவாதத்திற்குள் இருக் கிறது என்று நோம் சாம்ஸ்கி போன்றவர்கள் எடுத்துக் காட்டு வதுபோல, தமிழில் தோன்றிய மொழிவழிப்பட்ட அடிப்படை வாதத்திற்கான மூல ஊற்றைப் பற்றியும் நுஃமான் பேசியிருக்க வேண்டுமா இல்லையா?

உரை: களத்திலிருந்து திரட்டிய விவேகம்
கண்ணன்
கொடிக்கால் ஷேக் அப்துல்லாவின் நிகழ்வில் கலந்துகொள்வது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி, கௌரவம். இரண்டு காரணங்கள்; சுந்தர ராமசாமியுடன் இளைஞர்களாகப் பழகி இறுதிவரை நட்பைப் பேணியவர்கள் நால்வரே இன்றும் நம்முடன் உள்ளனர். எம். சிவசுப்பிரமணியன், பேரா. அ. பத்மநாபன், மைக்கேல் ராஜு மற்றும் கொடிக்கால். அத்தகைய ஒரு நண்பரின் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது. இரண்டாவதாக 65 ஆண்டுகள் பொதுச்சேவை என்பது அபூர்வத்திலும் அபூர்வம். இங்கு சில முதிய அரசியல்வாதிகளின் நினைவு நமக்கு வரலாம். தன் சேவை, தன் குடும்பச் சேவை, அதிகாரத்திற்கான விழைதல் வேறு; பொதுச் சேவை என்பது வேறு. அப்படிப் பார்க்கையில் இது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு.

கட்டுரை: நீரின்றி அமையாது உறவு
சுப. உதயகுமாரன்
மாநில முதல்வர்களுக்கு ‘காவிரி கொண்டான்,’ ‘காவிரித் தாய்,’ ‘பொன்னியின் செல்வி,’ ‘புரட்சிப் புண்ணாக்கு’ என்றெல்லாம் பட்டம் கொடுக்க வேண்டிய தேவை என்ன? சந்தர்ப்பவாத அரசியல் தலைவர்களின் காய்நகர்த்தல்கள் பிரச்சினைகளைப் பெரிதாக்குகின்றனவே தவிர, தீர்த்துவைப்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, காவிரியில் கர்நாடகா சுத்திகரிக்கப்படாத சாக்கடை நீரைக் கலப்பதாகத் தமிழக அரசு குற்றம் சாட்டியிருப்பதோடு, நீதிமன்றத்திலும் வழக்கு பதிவு செய்திருக்கிறது. இந்தப் பிரச்சினை இப்போதுதான் திடீரென முளைத்திருக்கிறதா, இல்லையே? அப்படியானால் இதுவரைத் தமிழக அரசு பாராமுகமாக இருந்ததேன்? ஜெயலலிதாவின் சொத்துக் குவிப்பு வழக்கில் மேல்முறையீடு செய்யப் போகிறோம் என்று கர்நாடகா அறிவித்ததும், இந்தப் பிரச்சினை எழுப்பப்படுகிறதே! தமிழகத்தில் ஓடும் காவிரியிலும், பிற நதிகளிலும் சாக்கடையோ, சாயப்பட்டறைக் கழிவோ, மருத்துவமனைக் கழிவுகளோ, கார் தொழிற்சாலைக் கழிவுநீரோ கலக்கவேயில்லையா? தமிழகத்தில் எத்தனை ஆறுகள் செத்துக் கிடக்கின்றன? இன்னும் எத்தனை செத்துக் கொண்டிருக்கின்றன? இவற்றையெல்லாம் மீட்டெடுக்க என்ன செய்துவிட்டனர் தமிழக அரசை நடத்திவரும் தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள்?

திரை: காக்கா முட்டை: எளிமையின் புது நிறம்
வெற்றி-செந்தூரன்
இங்கே மணிகண்டன் எடுக்காத சினிமா பற்றிக் கொஞ்சம் பேசலாம். அவரின் ஃப்ரேமுக்கு வெளியே நிறுத்தப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் படத்தின் கதை குறித்து கேள்வி எழுப்பலாம். காக்கா முட்டைகள் மிக அப்பாவிகள். ஆரண்ய காண்டம் கொடுக்காப்புளி அளவு புத்திசாலிகள் அல்லர். திருட முயன்று மனமொப்பாமல் கைவிடுபவர்கள். அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் வைத்திருந்த பணத்தையும் பாட்டி செத்தபோது கொடுத்துவிடுகிறான் பெரிய காக்கா முட்டை. இவ்வாறு அதிகபட்சமாகக் கரி திருடுவது, இல்லை எடுத்துக்கொள்வதுபோல நமது அறவுணர்ச்சி அனுமதிக்கும் மீறல்களை மட்டும் நிகழ்த்தும் ‘நல்ல பையன்கள்’. இதற்கு எதிர்த் திசையில் சும்மாவே சுற்றிக்கொண்டி ருக்கும், மொபைல் திருடும் பையனும் நண்பர்களும். இவர்கள் வாழ்வுமீது இயக்குநருக்கு இருக்கும் பார்வைகள் படத்திற்குள் வெளிப்படவில்லை. மேலும் ஏரியாவில் சுற்றும் ஒரே பெண் குழந்தை, இவர்களோடு சில காட்சிகளில் வருகிறாள். ஒரு குத்துப்பாட்டில் சின்ன காக்கா முட்டையோடு நடனமாடுகிறாள். இதுவும், நைனாவும் அவன் நண்பனும் வெறும் நகைச்சுவைப் பகுதியாக முடிந்துவிடுவதும், வழமையான தமிழ் சினிமாக்களை நினைவுபடுத்துகின்றன.

கவிதை
தீபச்செல்வன்
தொழவும் தெரியாத குழந்தை
பலியிடப்பட்டிருக்கிறது புத்தருக்காய்
இன்னும் ஒரு வார்த்தையேனும் பேசியிராத குழந்தை
கொல்லப்பட்டிருக்கிறது அல்லாவை பழி தீர்க்க
நடுக்கடலில் மிதக்கின்றன
குட்டிப் பர்தாக்களும் தொப்பிகளும்
வாளோடும் துப்பாக்கிளோடும்
துரத்த வேண்டாம்
அவர்களாகவே தம்மை அழித்துக்கொண்டனர்
நாடற்றவர்களாக புறப்பட்ட வேளையில்
கரையற்றிருக்கின்றன கண்ணீராலும்
இரத்தத்தாலும் ஆன படகுகள்

பத்தி: எதிர்க்காற்று - ரோஹிங்ய முஸ்லிம்களின் துயரம்
தமிமுன் அன்சாரி
இரண்டாம் உலகப்போரின்போது ஜப்பான் பர்மாவை ஆக்ரமித்தது. அப்போதும் ஜப்பானியர்கள் பௌத்த இனவெறியோடு முஸ்லிம்களைக் கொன்று குவித்தனர். 1948இல் பர்மா ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றது. அதன்பிறகு முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான கலவரங்கள் அரசுப் படுகொலைகளாக மாறின. ராணுவத்தின் துணைகொண்டு பௌத்த இனவாத இயக்கங்கள் கடந்த 68 ஆண்டுகளாக முஸ்லிம் எதிர்ப்புக் கலவரங்களை நடத்தி வருகின்றன. 2012ஆம் அண்டு ஐ.நா. பிரதிநிதியாகச் சென்ற யான் கி லீ என்ற பெண்மணி அங்கு முஸ்லிம்கள் படும் இன்னல்களை அறிக்கையாகத் தயாரித்து உலகின் பார்வைக்குக் கொண்டு வந்தார். அந்த அறிக்கை பர்மாவில் முஸ்லிம்கள் அனைத்து உரிமைகளையும் இழந்து கொத்தடிமைகளாக வாழ்வதாகக் கூறியது. இதனைப் பர்மிய முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான ஃபாஸிஸ அமைப்பான ‘969’ இயக்கத்தின் தலைவர் விராது கடுமையாகக் கண்டித்தார். இவரை டைம் பத்திரிகை தோலுரித்து அம்பலப்படுத்தியது. அவருக்கு ஆதரவாகப் பர்மாவின் அதிபர் தெய்ன் செய்ன் குரல் கொடுத்தார். அவரைத் தங்களின் வழிகாட்டி எனப் புகழ்ந்தார். இதன்மூலம் முஸ்லிம் இனப்படுகொலைகளைப் பர்மாவின் அரசும் ராணுவமும் பகிரங்கமாக ஆதரிப்பது தெளிவானது.

அயோத்திதாசர் நினைவு நூற்றாண்டு: ஆதிவேதம்: புனிதப் பிரதியொன்று உருவான தருணம்
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்
உருவாக்கப்பட்ட இந்து மதத்திற்குப் புனித நூல் தேவை என்று கருதி ‘பகவத்கீதை’யைக் கண்டெடுத்தனர். வங்கத்தில் உருவான ஏஷியாட்டிக் சொஸைட்டி, கல்கத்தா வில்லியம் கல்லூரி போன்ற கீழைத்தேய மரபுகளைப் பிரதியாக்கம் செய்த மேலை நாட்டு அறிஞர்களால்தான் கீதை புனிதப் பிரதியாக கண்டுபிடிப்பு செய்யப்பட்டது. இந்நூலில்தான் தொடக்ககால இந்தியத் தேசியவாதம் அமைதியடைந்தது. மொத்தத்தில் நடைமுறைப் பண்பாட்டு அம்சங்கள் நவீன அரசியல் தேவையின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக அரசியல்தன்மை பெற்றன. அதாவது பிரதிமயமாயின. அதன்படி பகவத்கீதை நவீன கால அரசியல் தேவையின் கண்டுபிடிப்பே. கிறிஸ்தவ பைபிளை முன்மாதிரியாகக் கொண்டே புனிதநூல் என்ற கருத்தையும் அது ‘பகவத்கீதை’ என்பதையும் உருவாக்கினர். ஆனால் இன்றைக்கும் ‘பகவத்கீதை’ இந்துக்களின் புனித நூலாக மாறிவிடவில்லை. எனவே பகவத்கீதை புனிதப் பிரதியாக மாற்றப்பட்ட தருணத்தில் அதற்கான எதிர்ப்பும் மாற்று முயற்சிகளும் நடந்தன.

அயோத்திதாசர் நினைவு நூற்றாண்டு: ‘திராவிடன்’ இதழில் அயோத்திதாசர்
ஆ. திருநீலகண்டன்
இந்தச் சங்கத்திற்கு வாடகைக்காக கர்னல் ஆல்காட் துரையவர்கள் மாதம் 10 ரூபாய் சகாய நிதியேற்படுத்தி அநேக வருஷங்கள் நடந்துவந்ததை சமீபத்தில் பெஸண் டம்மையார் தம்மோடு சேர்ந்து சுயராஜ்யத்திற்காக உழைக்க புத்தசங்கம் பின்னிற்பதையுணர்ந்து வாடகைப் பணத்தை நிறுத்தல் செய்துவிட்டார்கள். இச்செய்கை கர்னல் ஆல்காட்துரையவர்களின் கொள்கையினின்று வழுவிய முதற் புரட்சியாகும். கர்னல் ஆல்காட் துரை யவர்கள் இருந்தபோது அவரது அருமையான உபந் நியாஸங்களில்: இந்தியாவில் வரம்பற்றுக் கிடக்கும் ஜாதிபேதமென் னும் முட்புதரைக் கிளர்த்தவர்கள் வேஷபிராமண ரென்றும், இதனையடியோடு பெயர்த்தெறிந்தாலன்றி இந்தியர்கள் முன்னேறும் பாதை பெரிதும் அடைபட்டுக் கிடக்குமென்றும், அநேக தெளிவான ஆதாரங்களால் விளக்கி ஜாதி பேதத்தைக் கண்டித்து வந்தார். அவருக்குப்பின் பிரம்மஞான சபைக்குத் தலைவியாகிய பெஸண்டு அம்மை அக்கோடலினின்றும் புரட்சியுற்றுப் பல விபரீத கிரியைகளுக்கும் விந்தைக்கொள்கைகளுக்கும்3 பெரிதும் இடம் தந்து நிற்க ஆரம்பித்திருக்கின்றனர்...” என்றவாறு இந்தப் பதிவு அமைந்துள்ளது. இக்கட்டுரை எழுதப்பட்ட நேரத்தில், அன்னி பெசன்ட் இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு எதிராகவும் ஹோம்ரூலுக்கு ஆதரவாகவும் தனது “நியூ இந்தியா” (New India) ஏட்டில் வெளியிட்டிருந்த கட்டுரைகள் மற்றும் உரைப்பதிவுகளின்பொருட்டு இக்காவலுக்கு அவர் உட்படுத்தப்பட்டிருந்தார். இச்செய்தி, கட்டுரையின் தொடக்க வரியிலேயே சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

கட்டுரை: தாலியும் குலக்குறிச் சின்னமும்
ஞா. ஸ்டீபன்
தாலிகட்டும் முறையில் சில பொதுவான வழக்கங்களை யும் தனித்த மரபுகளையும் காணமுடிகின்றது. காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்திலுள்ள சில பதிவுகள் இங்குத் தரப்படுகின்றன. “பிராமணரிடம் பெண்ணின் தந்தையார் நாற்காலி (அ) விதைக் கூடைமீது அமர்ந்து பெண்ணைத் தன் மடியில் உட்காரவைத்து, மாப்பிள்ளையின் சகோதரி அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்று விளக்குப் பிடிக்க, மணமகன் மேற்குமுகமாக நின்ற கோலத்தில் பெண்ணின் கழுத்தில் தாலி கட்டுவார். மாப்பிள்ளை தாலிக்கயிற்றில் ஒரு முடிச்சு மட்டும்தான் போடுகின்றார். பெண்ணின் நாத்தனார் மற்ற இரண்டு முடிச்சுகளைப் போடுகின்ற வழக்கம் உள்ளது. கருணீகர் இனத்திலும் மணப்பெண்ணை அவள் தந்தையார் மடியில் உட்காரவைத்து, நாத்தனார் விளக்கு பிடிக்க, நுகத்தடியின் துவாரத்தில் மாங்கல்யத்தை மூன்றுமுறை நுழையவிட்டு எடுத்தல் என்ற வழக்கம் உள்ளது. ஆச்சாரிகள் இனத்தில் எதிரெதிரே உட்கார்ந்திருக்கும் மணமக்களுக்கிடையில் திரைபிடிக்க நாத்தனார் பெண்ணின் பின்னால் நின்று நாத்தி விளக்கு பிடிக்க, மணமகன் திரைமறைவிலிருந்து தாலிகட்டி மூன்று முடிச்சு போடுகின்றார். அதன் பிறகு பங்குனி முகூர்த்தம் என்ற பெயரில் மணமக்கள் எதிரெதிராக அமர்ந்திருக்கும்நிலையில் திரைபோடாமலேயே மணமகன் மணமகள் கழுத்தில் நாகவல்லிப் பொட்டு என்ற தாலியைக் கட்டி மூன்றுமுடிச்சு போடுவார்.

கவிதைகள்
கருணாகரன்
‘தம்பியென்றால் சகோதரன்’ என்றான் அண்ணன்
‘தம்பி என்றால் குகன்’ என்றான் ராமன்
‘தம்பியென்றால் எங்கள் வீட்டின்
வேலைக்காரப் பையன்’ என்றாள் பெரிய வீட்டுப் பெண்.
‘தம்பி என்றால் இளையவன்’ என்றார் ஆசிரியர்
‘தம்பி என்றால் பிரபாகரன்’ என்கிறார் வைகோ.
‘தம்பி என்றால் என் படைத்தளபதி’ என்றான் மன்னன்
தம்பி என்றால் யாரென்று
நீங்கள் சொல்லுங்கள்?

கதை: திறந்த கதவு
கோகுலக் கண்ணன்
அவருடைய மருமகள் அந்த வீட்டுக்குள் நிழல்போலத் தோன்றித் தோன்றி மறைந்தாள். வீட்டுக்காரியங்கள் செய்யும் சமயத்தில் மட்டுமே அறையைவிட்டு வெளியே வருவாள். லேசான குரலில் அவள் முனகும் பாடல், அவரைக் காற்றுபோல கடந்து செல்லும்போது எழும் வாசனைகள், அவளுடைய ஆடைகளின் உரசல்கள், குளியலறையில் நீர்ச் சிதறல் சத்தம், ஈரத்தரையில் ஒட்டிய தலை முடி, கால் கெண்டைச் சதையின் மின்னல், ஏதோ பெருமூச்சுகள், சில சமயம் களுக்கென்ற சிரிப்புச் சத்தம் - இப்படித்தான் பெரியவருக்கு அவள் தோன்றினாள். குரு அலுவலகத்திலிருந்து வரும் நேரத்தில் அவளுடைய பரபரப்பு கூடி இங்குமங்கும் அலைந்து பிறகு கூடத்தில் நிற்பாள். அவன் வந்தவுடன் இருவரும் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை மூடிக்கொள்வார்கள். அறைக்கதவு மூடும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் இரவில் கேட்ட அழைப்பின் ஞாபகம் எழும். மூடிய கதவை வெறித்துப் பார்ப்பதன் மூலம் அதைத் துளைத்து அறையையும் அது உருவாக்கும் நெருக்கடியையும் கடந்துவிடப் பிரயத்தனப்படுவதுபோல இருந்தது. சில சமயம் கதவு திறந்து அறை வெறுமையாய் இருந்தபோதும்...

பத்தி: நிலவைச் சுட்டும் விரல் - புன்னகைக்கும் கவிதை
யுவன் சந்திரசேகர்
தமிழில் நவீனத்துவக் கவிதையின் வருகைக்கு மேற்கத்தியக் கவியுலகத்தின் பாதிப்பு மட்டுமே காரணம் என்று கொள்ள வேண்டியதில்லை. இங்கே நிலவிய நீண்ட செவ்வியல் மரபுமே காரணமாக இருக்கலாம். தவிர, நவீன சமூகம் மலர்வதற்காகக் காத்திருக்கவில்லை தமிழ் நவீனத்துவக் கவிதை. தனிப்பாடல் திரட்டிலேயே நவீனத்துவக் கவிதையின் ஆரம்பங்களைக் காணமுடியும். காளமேகமும் அவ்வையும் சிறந்த உதாரணங்கள். தனிமனித மனத்தின் விவேகம் அவ்வையில் உச்சம் கொண்டதென்றால், தனிமன விகாரங்களும் வசவுகளும் குறும்பும் அபாரமான மொழியறிவும் இயல்பாக வெளிப்படும் இடமாக காளமேகத்தைச் சொல்லலாம். ஆனால், இருவரிடமும் உள்ள சிறப்பம்சம் - அவர்களுடைய கவிதைகளில் வெளிப்படும் நகைச்சுவையுணர்வு. உதடுபிரியாத மென்சிரிப்புடன் வாசிக்கத் தகுந்த கவிதைகள் அவை.

கட்டுரை: நோய் நாடி...
வியாதிகளை மற்றவர்களுக்குச் சொல்வதில் ஒரு பிரச்சினை என்னவென்றால் அவர்களுக்கு அல்லது அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு நேர்ந்த வருத்தங்களைக் கேட்கவேண்டிவரும். அவர்கள் சொல்லும் இந்தக் கதைகள் இன்னும் உங்கள் வேதனையை அதிகரிக்கும். அதுமட்டுமல்ல உங் களைப் பயமுறுத்துவார்கள். இப்படித்தான் எனக்குத் தெரிந்த ஒருவருக்கு இந்த வியாதி வந்தது, அவரின் காலை வெட்டியெடுத்துவிட்டார்கள், என்னுடைய மனைவியின் தம்பிக்கும் இதே வருத்தம் வந்து அவர் இப்போது எல்லா உணர்ச்சியும் இழந்து ஆழ்நிலை மயக்கத்தில் இருக்கிறார் என்று ஏற்கனவே கலங்கிப்போய் இருக்கும் உங்களை மேலும் குழப்பிவிடுவார்கள், இதில் வைத்தியர் களின் ஆலோசனை கூட உதவுவதாய் இல்லை. பயப்படாதீர்கள், இது அன்றாடமான சிகிச்சை (routine operation) ஒன்றுமே நடக்காது என்பார்கள். வைத்தியருக்கு இது தினமும் நடக்கும் வழக்கமான சாதாரண நிகழ்வாக இருக்கலாம். உங்களுக்கு அப்படி அல்ல. வைத்தியரின் பேச்சைப் பார்த் தால் ஏதோ பழுதடைந்த உங்கள் வாகனத்தின் முன்விளக்கை மாற்ற வண்டித் திருத்தகத்துக்குப்போவது போல் நீங்கள் அடிக்கடி அறுவை மருத் துவ அரங்கத்திற்குப் போய் உங்கள் உடலிலிருக்கும் ஒரு நஞ்சான உடல் உறுப்பை வெட்டியெடுத்தோ அல்லது ஒரு புது இருதயம் பொருத்தியோ, வீட்டுக்கு வந்து எந்த விதமான களைப்பும் இல்லாமல் ஐபிஎல் கிரிக்கட் போட்டி பார்க்கலாம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

மதிப்புரை: துயரத்தின் நீங்காத நிழல்
கே.என். செந்தில்
அலெக்ஸாண்டர் என்ற கிளி’ என்னும் எஸ். செந்தில்குமாரின் ஐந்தாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு மொத்தம் பதினேழு கதைகளை உள்ளடக்கியிருக்கிறது. இக்கதைகளில் வரும் மனிதர்கள் தங்களது அடிப்படை இச்சைகளுடன் உழல்பவர்களாகவும், ஆசையை அடக்கிக் கொள்ளத் தெரியாது தவிப்பவர்களாகவும், தோல்விகளால் சூழப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். கதைக்களன்கள் வாழ்விலிருந்தும் அனுபவத்தி லிருந்தும் உருவானவை. சில அனுபவங்களின் குளிர்ச்சி தரும் ஆசுவாசத்தை விடவும் வாழ்க்கையின் வெம்மை அளிக்கும் கொப்புளங்களை எழுதுவது தான் செந்தில்குமாரின் பிரதானமான செயல்பாடாக இருக்கிறது. அந்தக் கொப்புளங்களை என்ன செய்வது என்பது பற்றிய குறிப்பு மருந்துக்குக்கூட இல்லை. அவ்வாறு இல்லாததுதான் வாசகனை அந்த மனிதர்களின் மீது நாட்டம் கொள்ளச் செய்கிறது. அந்தக் கதைகளின் அருகில் செல்லப் பாதை சமைத்துத் தருகிறது. எளிய ஆசைகள் கூட நிறைவேறாத ஆட்கள் புழங்கும் இக்கதையுலகில் அதன் பொருட்டு உடையும் கண்ணீரையும் ஏக்கத்தையும் பெருகும் வன்மத்தையும் பாவனைகளேதுமின்றிப் பெருமளவிற்கு வாசகனிடம் கடத்திவிடுகிறது.

நினைவு: ரவி வழி ஒரு துயர் மீட்பு
ஷாஅ
அவர் ஆளுமைபற்றிச் சொல்லவரும்பொழுது அவரை ஒரு கார்ட்டூனிஸ்ட்டாகப் பார்க்கிறேன். ஒருநாளும் ரவி, ஓவியம் வரைந்து நான் பார்த்ததில்லை. ஆனாலும் சுய நையாண்டி செய்துகொள்ளும் மனோபாவம் இருந்தது அவரிடம். தன்னையும் நண்பர்களையும் தான் விமர்சித்த சமூக ஆளுமைகளையும் கார்ட்டூன் படங்களைப்போல் தன் பேச்சிலும் சில சமயங்களில் தன்னுடைய எழுத்திலும் படம் பிடித்துக் காட்டினார் என்றுதான் நினைக்கிறேன். சில அதீத சந்தர்ப்பங்களில் மொழியின் எல்லா மட்டங் களிலும் உலாவரத் தயங்காதவராக இருந்தபோதிலும் குழந்தைமையும் குதூகலமும் எப்போதும் இருக்கும் என்பது அவரின் தனிச்சிறப்பு. தன் உறவுக்காரக் குழந்தை ஒன்றுடன் சதுரங்க விளையாட்டை விளையாடியதை ரசித்து விவரிக்கையில் அவரும் ஒரு குழந்தையாகவே விளக்குவார். அந்த விளையாட்டில் எதிரெதிர் கருப்பு வெள்ளை அணிகள்; யாருக்கும் வெற்றியும் தோல்வியும் இல்லை. காய்கள் மட்டும் நகர்ந்தபடி இருக்கும், இங்கிருந்து அங்கும் அங்கிருந்து இங்கும். யாராலும் யாரும் வெட்டுப்படாத ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்த மகிழ்வை, திருப்தியை அவர் கண்கள் அப்போது வெளிப்படுத்தும். எனக்கும் ஊக்கமாக இருக்கும் அந்த நேரம்.

நினைவு: வாழ்வின் எச்சங்கள்
அ.மு. கான்
சிக்கலான பழமைகள் தர்க்கங்கள் அதனைச் சார்ந்து விரியும் தரிசனமும் ஆழ்ந்த அனுபவ விரிவும் இல்லாமல், தாம் பார்த்த பழகிய வாழ்ந்த வாழ்வினை எவ்வித விசாரணைக்கும் உட்படுத்தாமல் நேரடியாக எளிய மொழியில் முன்வைப்பவை இவரது கவிதைகள். ‘அழைத்த பின்’ கவிதையின் சிறு பெண்ணாகட்டும், ‘இப்போதின் பாட’லில் வரும் கர்ப்பிணி மற்றும் கன்னியாகட்டும், ‘வனமோகினி’யின் வன மோகினியாகட்டும் வாழ்வுதரும் நெருக்கடிகளிலிருந்து மீள வனம்புகுந்து ஆதிப் பெண்ணாக இயற்கையோடு இணைந்த பெண்களாக வளர்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான கவிதைகளில் வனம் மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வெறு வடிவங்களில் அர்த்த தளத்தில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டேயுள்ளது.

கட்டுரை: ஜெயகாந்தன் என்னும் ஆறு
மு.கி. சந்தானம்
தர்மபுரியில் வாடகை வீட்டில் க.நா.சு. (1980களில்) சில நாட்கள் தங்கியிருந்தபோது ஜெயகாந்தனைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட அவர் “அவன் நல்ல சாமியார்க் கதைகளை எழுதியிருக்கான்” என்று சொன்னதுடன் “ஏம்பா எப்ப பாத்தாலும் பாரதி கவிதையையே மேடையில் பேசறயே. அவர் பிறக்காமல் போயிருந் தால் என்ன செஞ்சிருப்பேன்னு கேட்டேன். ‘நானே பாடியிருப்பேன்’னு சொன்னான். அப்பப்ப என்ன தோணுதோ அப்படியே பேசிவிடுவான்” என்று க.நா.சு. குறிப்பிட்டது சிநேகம் கலந்த விமர்சனமாக இருந்தது. அன்றைய காலகட்டத்தில் ஜெயகாந்தனின் சிந்தனைகள் புரட்சிகரமாக இருந்திருக்கலாம். இன்று அப்படி அல்லாமலும் போகலாம்.

மதிப்புரை: உள்ளிருந்து வெளியே
களந்தை பீர்முகம்மது
வஹாபியர்கள் ‘அழிப்பின் அரசியலை’ முன்னெடுக்கும் விதம் அதன் சொந்த சமூகத்தையும் நரபலியிடக் காத்திருக்கிறது. இன்றைய இஸ்லாமியச் சடங்குகளில் அதற்கே உரித்தான அடிப்படைவாதப் பார்வையைப் புதிய புரிதலோடு உருவாக்குவதும் அது முஸ்லிம்களின் ஆன்மிகத் தளத்துக்குக் கேடு பயப்பதுமான செயல்திட்டங்கள் தெரியவருகின்றன. கலாச்சார முரடர்களாக மாறுவதற்கான வெறுப்பை அவர்கள் உற்பத்தி செய்வது ஏன், எந்தப் பாதையை நோக்கி இந்தப் பயணம் என்று ஒரு கோட்டை இழுத்து அதன்மீது விவாதங்களைக் கோக்கிறார். மூன்றாம் உலகப்போர் பற்றிய பதற்றங்கள் அரசியல் வெளியில் இருக்க, அது மூன்றாம் முஸ்லிம் உலகப் போராக மாறிவிடலாம் என்று கட்டுரையாளரின்அச்சத்திலிருந்து நாம் விலகிச்செல்ல முடியவில்லை.

கதை: சாதல் என்பது...
பொ. கருணாகரமூர்த்தி
அம்பலவியா, அல்போன்ஸா, கறுத்தக் கொழும்பானா, மால்கோவாவாவென்று தடுமாறியவன் கடைசியாகச் செய்ததும் ஒரு தேர்வுதான். அதையெல்லாம் இன்று அமரக்காதல் என்பது அபத்தம். அரிந்துவைத்த கறுத்தக் கொழும்பான் மாம்பழங்கள் மாதிரி என்னை ஈர்த்துக்கொண்டிருந்த மாதினியின் கண்கள் கல்லூரியில் மதியவுணவு மண்டபத்திலிருந்து திரும்பும் வேளைகளிலும், மாணவர்கள் ஒன்றியக்கூட்டங்களின் போதுமான நுண்ணிய சந்தர்ப்பங்களிலும் என்மீது படிந்து மீள்வதைப் பலமுறை அவதானித்திருந்தேன். இருப்பதைவிட்டுப் பறப்பதற்கு அலைவானேன். இன்னும் அதைநோக்கி முன்னேறவேண்டும், சிறுமுயற்சி செய்துதான் பார்த்துவிடுவோமே, ஒருநாள் வேதியியல் ஆய்வுசாலையில் தனியாக உட்கார்ந்து ஏதோ அன்றைய பரிசோதனை ஒன்றைப் பதிவு செய்துகொண்டு இருக்கையில் போய் அமுக்கினேன். “இனிமேலும் எனக்குத் தாங்காது மாதினி” “என்ன தாங்காது... ஏன் என்னாச்சு.” ஒன்றும் புரியாதவள் மாதிரி முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

பதிவு: இலக்கியத் தோட்ட விருதுகள்
ரவிச்சந்திரிகா
சுந்தர ராமசாமி நினைவாக காலச்சுவடு அறக்கட்டளையால் நிறுவப்பட்ட ‘கணிமை விருது’ முனைவர் முத்தையா அண்ணாமலைக்கு வழங்கப்பட்டது. அண்ணாமலை அமெரிக்காவில் பாஸ்டன் மாநிலத்தில் வாழ்ந்து வருகிறார். தனது எட்டு ஆண்டு உழைப்பில் ‘எழில்’ என்ற பெயரில் ஒரு கணினி மொழியை உருவாக்கியுள்ளார். ஓர் ஆங்கிலச் சொல் கூட உபயோகிக்காது, தமிழ் மட்டுமே அறிந்தவர்கள்கூட இம்மொழியைப் பயன்படுத்த முடியும். இவ்வகை முயற்சிகள் இதற்குமுன் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் அவை அதன் அடிப்படையைத் தாண்டி முன்னேறவில்லை என்பதும், இதுவே இவ்வாறாகத் தமிழுக்காக உருவாக்கப்பட்ட முதற் கணினி மொழி என்பதும் குறிப்பிட வேண்டியது.

பதிவு: கருத்து செயல் படைப்புச் சுதந்திரத்திற்கான அரங்கு
பெருமாள்முருகன் எழுத்தாளராக அவருடைய மரணத்தை அறிவித்த பிறகுதான் செய்தி வேகமாகப் பரவியது. ஒரு நூலை வெளியிட்டதற்காக கேரளத்தின் டிசி புக்ஸ் பதிப்பாளர் ரவி டிசியின் கோட்டயம் வீடு தாக்கப்பட்டபோதும் அது தேசிய அளவில் கவனம் பெறவே இல்லை. ஆனால் இப்பதிப்பாளர்கள் ஆங்கில பதிப்பாளராக இருந்து தில்லியில் வாழ்ந்திருந்தால் இது மிக விரைவில் தேசியச் செய்தியாகிருக்கும். மேலும் ஆங்கில நாளிதழ்களில், இதழ்களில் வெளிவந்த தலையங்க பக்கக் கட்டுரைகள் மற்றும் பத்திரிகைகளில் பேச்சு, வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரம் சார்ந்த கவனம் மட்டுமே இருந்தது. இந்நூலுக்கும் நூலாசிரியருக்கும் களத்தி லிருந்து முகிழ்ந்த ஆதரவு கவனப்படுத்தப்படவில்லை. பாரம்பரியப் பழக்கங்களுக்கான வரலாற்று ஆதாரங்களை கண்டுகொள்ள மறுத்த எதிர்நிலைச் சக்திகளின் மறுப்பைப் பத்தி எழுத்தாளர்கள் கண்டுகொள்ளவில்லை. இந்த முழு விவாதமும் அத்தகைய பழக்கங்கள் நமது பாரம்பரியத்தில் இருந்தனவா என்பதை மையப்படுத்தாமல் இன்றைய சமூகத்திற்கு அதை ஆவணப்படுத்துவதால் ஏற்படும் ‘புண்படுதலை’ மையப்படுத்தின. படைப்பாளிக்கு இருக்கும் புனைவுக்கான உரிமையை மட்டுமே மையப்படுத்தியதில் இந்த வரலாற்று எதார்த்தம் பற்றிய முக்கியமான விவாதங்கள் விடுபட்டுப் போயின.

நூல்பார்வை: ஊற்றுக்கண்களைத் தேடி...
அரவிந்தன்
ஆழமான மரபுகொண்ட இந்தியாவில் நவீனத்துவம் உள்வாங்கப்படுவதில் இருந்த சிரமங்களின் மூச்சுத் திணறலைப் பல்வேறு கோணங்களிலிருந்தும் அறிய இந்த நாவல் உதவுகிறது. காலம் மாறிவருவது ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிகிறது. ஆனால் அந்த மாற்றத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது, எதை ஏற்றுக்கொள்வது, எதைத் தவிர்ப்பது என்பதில் யாருக்கும் தெளிவில்லை. காந்தியவாதிகள், மார்க்ஸியவாதிகள், எந்தக் குறிப்பிட்ட கொள்கையையும் சாராமல் நவீன வாழ்வுக்கு முகம் கொடுக்கும் முனைப்பு கொண்டவர்கள், மரபைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று துடிப்பவர்கள், மாற வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் மாறமுடியாத நிலையில் இருப்பவர்கள் எனப் பலவிதமான மனிதர்களின் பலவிதமான எதிர்வினைகள் நாவலில் விரிவாகவும் நுட்பமாகவும் பதிவாகியிருக்கின்றன. பிஷாரடிக்குக் கார்ல் மார்க்ஸைப் பார்த்து ஏற்படும் அதிர்ச்சி காலந்தோறும் தொடர்கிறது. அவருக்கு மார்க்ஸ். இன்னொருவருக்கு சே குவெரா அல்லது பெரியாராக இருக்கலாம். பட்டினத்தார் பாடல்களைப் படிக்கும் இளைஞனைக் கண்டும் குடும்பங்கள் மிரள்கின்றன. உருவங்கள் மாறுகின்றன. அதிர்ச்சிகள் மாறுவதில்லை.

கூகை
சச்சிதானந்தன்
பகலில் நான் அடிமை, கறுப்பன்
துரத்தி விரட்டப்படுபவன் - குருவிகள்கூட
வேட்டையாடக் கூடிய இரை
நகங்களுக்கும் அலகுகளுக்கும் பயந்து
நான் ஒளிந்திருக்கிறேன்
அவை என்னைத் தனிமைப் படுத்துகின்றன&
காக்கைகள் கூட, நான் பறவையே அல்ல
என்பதுபோல, பூனை என்பதுபோல
எனது பெருமிதம் என்னைப் பலவீனனாக்குகிறது,