Tamil Font Problem?

Google   www kalachuvadu.com
 

இதழ் 198, ஜூன் 2016

 
 

தலையங்கம்: கணிப்பிலிருந்தும் களத்திலிருந்தும்
ஜெயலலிதா தன் சக்தியைத் தனக்கேயுரிய தந்திரத்தோடு திரட்டிக் களம் புகுந்தார். கடந்த திமுக. ஆட்சி பதவியிறக்கம் செய்யப்பட்டபின் எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை சிதைந்துபோயிருந்தது. இலங்கையில் தமிழர்கள்மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலையில் திமுக செயல்பட்ட முறை மீதான வெறுப்பு இன்னமும் மறையவில்லை. கழகத்துடன் கைகோத்தால் தம் கட்சிகள் தோற்றுப் போகும் என்ற எண்ணம் எதிர்க்கட்சிகளிடம் இருந்தது. 2-ஜி ஊழல் அவரின் குடும்ப உறுப்பினர்களை இழுத்துப் பிடித்திருந்தது. இந்த ஊழல் நடத்தப்பட்ட நேர்த்தியும் அதில் இழப்புக்குள்ளான பெருந்தொகையும் உலகை அதிரவைத்தன. அந்த அதிர்வு நீங்காத நிலையில், கனிமொழி திஹார் சிறையில் பல மாத காலம் அடைக்கப்பட்டிருந்ததும் வாக்காளர்களிடம் கடும் வெறுப்பைத் தூண்டியது. இந்த ஊழல் வியாபகம், அந்தக் கட்சியைப் பிற கட்சிகள் நெருங்கமுடியாத நெருப்பு வளையமாக ஆக்கியது. இதன் காரணமாகவே, சொத்துக்குவிப்பு வழக்கில் ஜெயலலிதாவுக்கு கிடைத்த சிறைவாசம் எதிர்மறையான சிந்தனையை ஏற்படுத்தியது. இதை நன்றாகப் பகுத்த ஜெயலலிதா தன்னுடைய வசதிக்கேற்றதான, கைக்கடக்கமான கூட்டணியை அமைத்துக்கொண்டார். திமுகவின் வியூகங்களுக்கு ஏற்றபடி இந்தக் கூட்டணியை விரிவுபடுத்தவும் சுருக்கிக்கொள்ளவுமான வாய்ப்புகள் அவர் கைவசம் இருந்தன. கருணாநிதி அளவுக்கு அரசியலில் பழுக்கவில்லையென்றாலும் மக்களின் நாடித்துடிப்பை அவதானித்ததே அவரின் முதல் வெற்றி.

கட்டுரை: கற்க அதற்குத் தக
சுகுமாரன்
2016 தேர்தலில் மூன்றாம் இடத்தைப் பெற்றிருப்பதாகத் தோள்தட்டிக் கொள்கிறது பாரதிய ஜனதா கட்சி. உண்மையில் தமிழக அரசியலில் அநாதையாக்கப்பட்டது பாஜகதான். அதன் மத, சாதியச் சார்புகளை அதிமுக எந்தக் கூச்சமும் இன்றி ஏற்கனவே உள்ளிழுத்துக் கொண்டுவிட்டதே காரணம். பொதுநீரோட்டத்தைச் சார்ந்த கட்சி என்ற நிலையில் அதிமுக மத, சாதிய குறுக்கீட்டுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில் அது அந்தக் கூறுகளை வரவேற்கும் தன்மையைத்தான் கொண்டிருக்கிறது. இந்துமதச் சடங்குக்கு அது அளிக்கும் ஆதரவு அதன் மதச்சார்பையே எடுத்துக்காட்டுகிறது. கொங்கு மண்டலத்தில் அதிமுக வெற்றிபெறக்காரணம் அதன் சாதிய அரவணைப்பே. மத, சாதியக் கூறுகளைச் செரித்துக்கொண்டிருக்கும் கட்சியாக அதிமுகவை மாற்றியவர் என்ற முறையில், ஜெயலலிதாவே சரியான ‘சமூக நீதிக் காவலர்’. தமிழகத்தில் பாஜகவை புதைகுழிக்கு அனுப்பியவரும் அவரே. திமுக, அதிமுக கட்சிகளின் தோல்வியும் வெற்றியும் அவற்றுக்கே உரியவை அல்ல. அக்கட்சிகளின் செயல்பாட்டுக்குக் கிடைத்தவை அல்ல. பரஸ்பர வெறுப்பின் விளைவாகவே அமைபவை. கருணாநிதி மீதான வெறுப்பு ஜெயலலிதாவுக்கான ஆதரவாகவும் ஜெயலலிதா மேலுள்ள வெறுப்பு கருணாநிதிக்கு ஆதாயமாகவும் மாறும் போக்கையே தமிழகம் இதுவரை கண்டிருக்கிறது.

கட்டுரை: பொதுவெளியில் முஸ்லிம்கள்
களந்தை பீர்முகம்மது
நஜாத் இயக்கம் என்று அறியப்பட்ட அது பின்னர் பல துண்டுகளாக ஆகி வெவ்வேறு இயக்கங்களாக மாறிவிட்டது. எது மூலம், எது பிரிவு, எது சரி என்று அறிய முடியாத அளவில் பல துண்டுகள். ஆன்மிகம் போல அரசியலையும் அரசியல் போல ஆன்மிகத்தையும் அவை பேசி வருகின்றன. துண்டாடப்பட்ட மனநிலை அவர்களின் பாதைகளைத் தினந்தோறும் தடம்புரளச் செய்கிறது. தோன்றிய வேகம் என்னவோ, அதைவிட உடைந்த வேகம் அதீதமானது. இதன் சிக்கல் என்னவெனில், இவர்களுக்குள் உருவான பிரச்சினை என்னவென்று அடிமுடியிலும் உச்சந்தலையிலும் நாம் காணமுடியாமல் தவிப்பதுதான். இறைக்கருத்துகள் ஒன்றுபோல் இருக்கின்றன; தலைமைப் பண்புகள் ஒன்றுபோல் இருக்கின்றன; இயக்கங்களின் பண்பாட்டுச் சூழல்கள் ஒன்றுபோல் இருக்கின்றன; எதிர்த் தரப்பாரை அணுகுகிற விதங்கள் ஒன்றுபோல் உள்ளன. ஆனாலும் குழுக்குழுவாக உடைந்துவிட்டார்கள். ஒளி வீசிய ஒரே நிலவாக வலம் வந்த அந்த இயக்கம், மறுநாள் மாலைப்பொழுதில் தொலைதூர நட்சத்திரங்களாகச் சிதறுண்டு சிறுத்துவிட்ட மர்மம் சமூகத்தின் அடியாழம் வரையில் நிலவுகிறது. இந்நிலையில் இவர்கள் சமூகத்தில் நிலவும் பிரச்சினை களை எந்த வேதாந்தத்தின் கீழாக, எந்தக் கண்ணாடியின் வழியாகப் பார்ப்பார்கள்?

கட்டுரை: வெறுப்பு அரசியலின் தடங்கள்
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்
தலித் அடையாளத்தைப் பேசி எழுச்சிபெற்ற விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியே கூட இப்போக்கிற்குத் தன்னைத்தானே உடந்தையாக மாற்றிக்கொண்டது என்றே கூற வேண்டும். இத்தகைய கூட்டணியில் பயணிப்பதன் மூலம் அரசியல் வெளியில் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்று கருதிய திருமாவளவனும் தன் மீதான சாதியடையாளம் தன் கூட்டணியின் அடையாளமாக மாறி வெற்றி வாய்ப்பைத் தடுத்துவிடக் கூடாது என்றும் விரும்பியிருக்கலாம். தலித் முதல்வர் என்கிற முழக்கம் கசிந்துவிட்ட பின்னால் திருமாவளவன் அதை விரும்பினாரா இல்லையா என்பதைவிட அம்முழக்கம் தன் கூட்டணிக்குக் கிடைக்கவிருக்கும் Ôசமூக ஒப்புதÕலைக் கெடுத்துவிடக்கூடாது என்று விரும்பியதாகவே தெரிகிறது. தலித் முதல்வர் என்ற முழக்கத்தை முதலில் அவர்தான் மறுத்தார் என்பதை இவ்வாறே புரிந்துகொள்ள முடியும். தொடர்ந்து விஜயகாந்தை முதல்வர் என்று அவர் ஓங்கிப் பேசி வந்தார். இதை அவருடைய கூட்டணிக் கட்சிகளும் விரும்பியிருக்கும். மெல்லமெல்லத் தேர்தல் களத்திற்குச் சென்ற பின்னர் அவருடைய கட்சியினரும் இந்த ‘எதார்த்தத்தை’ வேறு வழியின்றி ஏற்றிருந்தனர் எனலாம். சமயநல்லூரில் நான் பார்த்த வாகனம் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியுடையது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. இவற்றை விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் இடத்திலிருந்து கூட்டணிக் கட்சிகள் மதிப்பிடுவதை விடவும் முதன்மையானது நம்முடைய சமூகம் சாதிய நம்பிக்கைகளால் எந்தளவிற்கு இறுக்கமடைந்துள்ளது என்பதும் அதற்குத் தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடிய தலித் கட்சிகள் உள்ளிட்ட எல்லாக் கட்சிகளும் சமரசமாக வேண்டி உள்ளது என்பதும்தான். நெடிய சாதி எதிர்ப்பு வரலாற்றைக் கொண்டதாக கூறப்படும் தமிழகத்தில் தலித் தலைவரொருவரின் அசலான பங்களிப்புகளைக்கூட சொல்லிக்கொள்ள முடியாது; சொல்லிக் கொண்டால் மக்களின் ஆதரவை இழக்க நேரிடும்; இது நம் சாதிய சமூகத்தைத் துல்லியமாக இனங்காட்டுகின்றது.

கடிதங்கள்
டி.எம். கிருஷ்ணா, வாய்ப்பாட்டுக்காரருக்குப் பிரதானம் கொடுப்பதை மாற்றி, பக்க வாத்தியக்காரர் களுடன் அரைவட்டமாக அமர்ந்து கச்சேரி செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ராகம், தாளம், பல்லவியைப் பிற்பகுதியில் பாடாமல் முற்பகுதியில் பாடுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். மாற்றத்தை விரும்பாத சங்கீத ரசிகர்களுக்கு இதுவே பெரிய அதிருப்தியைத் தரும் நிலையில், குப்பத்தில் பாடுவது, துணிச்சலான நவீனமான கருத்துகளைக் கூறுவது என்று டி.எம்.கிருஷ்ணா பாராட்டத்தக்க விதத்தில் செயல்படுகிறார். சங்கீதம், மொழிக்கு அப்பாற்பட்டதென்று கிருஷ்ணா நினைக்கலாம். ஆனால் தமிழில் பாடும்போது சபை உயிர்பெற்று எழுவதை கிருஷ்ணா உணர்ந்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. திருக்குறளை வேறு ஒரு பாடக நண்பர் ராகம், தாளம், பல்லவியில் பாடியிருக்கிறார். புதுமையை விரும்பும், நவீனத்தை விரும்பும் கிருஷ்ணா இத்தகைய பாடல்களைப் பாடியிருக்க வேண்டாமா? பாரதியாரிலிருந்து, ஏன் கண்ணதாசனிடமிருந்து கூட இரண்டு கவிதை வரிகளை உருவி ராகம், தாளம், பல்லவியில் பாடமுடியாதா? தமிழ் அரிய பொக்கிஷம். ஏராளமான பாடல் வரிகள் உள்ளன. கிருஷ்ணாவின் மனத்தடைக்கான காரணம் தெரியவில்லை.

கட்டுரை: ஜமேக்காவில் 10 3/4 நாட்கள்
சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜா
எனக்கு நீல மலையின் கோப்பியின் மகத்துவத்தைவிட காலனீய நாட்களில் அந்த மலைகளில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக நடந்த போராட்டம் முக்கியமாகப்பட்டது. நானி என்ற பெண்ணும் அவரின் சகோதரர்களும் ஆங்கில வல்லரசுக்கு எதிராக கொரில்லாப் போரை இந்த மலைகளில்தான் தொடர்ந்தார்கள். இவர்கள் மேற்கு ஆப்பிரிக்கா கானா நாட்டு ஆசாந்தி இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அடிமைகளாக விற்கப்பட்டு ஜமேக்கா வந்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களால் இவர்களை முறிக்கமுடியாமல் சமாதானம் செய்யவேண்டியதாயிற்று. காலனிய போர்களில் கறுப்பர்களிடம் ஆங்கிலேயர்கள் அடிவாங்கிய சில அரிய தருவாய்களில் இதுவும் ஒன்று. இது நடந்தது 1730களில். இந்தியச் சிப்பாய்கள் ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகத் துப்பாக்கி தூக்க இன்னும் நூறாண்டுகளுக்கு மேல் காத்திருக்கவேண்டியிருந்தது. சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் விசயத்திலிருந்து சற்று விலகித் தேவையற்ற செய்தி ஒன்றைத் தருகிறேன். நாங்கள் அருந்தும் உணவுப் பதார்த்தங்களும் பானங்களும் மாசற்றவை அல்ல. சமய, இனப் பின்னணியையும், வெறியையும் இவை வெளிப்படுத்துகின்றன.. கோப்பி குடிக்கும் பழக்கம் அராபியர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாமிய பானம் என்று கருதப்பட்டது. இது போதை ஊட்டும் பானமாகையினால் மெல்லிய சுபாவமுள்ள பெண்களுக்கு உதவாத ஒரு பொருளாகக் கருதப்பட்டது. இந்தப் பானத்தை அரேபியாவுக்கு வந்த இத்தாலிய வர்த்தகர்கள் மேற்குலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியபோது இது புறச்சமயிகள் பானம் ஆகையினால் கிறிஸ்தவர்கள் அருந்தக் கூடாதென்று கத்தோலிக்க சபை தடை விதித்திருந்தது. இந்தத் தடையை 8வது கிலமண்ட் பாப்பாண்டவர் 1600இல்தான் நீக்கினார். அவர் கூறிய காரணம், ‘இந்த அருமையான பானத்தை ஏன் சாத்தான் மட்டும் பருக வேண்டும்?’ புற சமயிகளின் இந்தக் கோப்பிக்கொட்டைகளைப் பரிசுத்தமாக்க அவைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்ததாக ஒரு கதை உண்டு. இது உண்மையா என்று சொல்ல முடியாது. அதேபோல் ஐரோப்பிய நாடுகளில் பிரபலமான நீக்ஷீஷீவீssணீஸீt என்ற பிசைந்து வேகவைத்த அப்பவகை. வளர்பிறை வடிவுடையது. 1683 வீயனா போரில் துருக்கியர்கள் தோல்வியடைந்தபோது இஸ்லாமியருக்கெதிரான வெற்றியைக் கொண்டாட பிறைவடிவமுள்ள அப்பம் உருவாக்கப்பட்டது. துருக்கிய சுல்தானின் கொடி பிறை வடிவானது.

கட்டுரை: நியூஸிலாந்த்: ஒரு அற்புத உலகம்
கமலா ராமசாமி
அடுத்து சென்றது நார்த் ஐலண்ட்டின் நடுவில் இருக்கும் டௌபொ(Tuvbow) என்கிற டவுன். டௌபொ ஏரியின் கரையிலிருக்கிறது. நியூஸிலாந்திலேயே மிக நீளமான ஏரி. அதன் ஒரு பகுதியிலேயே ஏரியிலிருந்து ஆறு உற்பத்தியாகிறது. பொதுவாக மலையிலிருந்து ஆறு உற்பத்தியாவதைத்தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். சலனமில்லாமல் இருக்கும் குளத்தின் பகுதியிலிருந்து வைக்காட்டோ (கீணீவீளீணீtஷீ) ஆறு உற்பத்தியாகி, சலசலப்புடன் ஒரு திசை நோக்கி பயணிப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. அதன் பின் பார்த்தது ஹூக்கா(லீuளீணீ) செட் ஹாட் (sமீt லீஷீt) அருவிகள் வைக்காட்டோ ஆற்றில் பாய்வதை. அந்த அகலமான ஆற்றின் தண்ணீர், குறுகலான வாய்க்கால் வழி பாய்கிறது. அப்பொழுது ஏற்படும் இரைச்சல், வேகம், நுரை பொங்கும் வெள்ளையும் நீலமும் பச்சையும் கலந்த தண்ணீர் வெய்யிலில் வெள்ளி உருகிப் பாய்வதுபோல் பளபளக்கும் அற்புதத்தை என்னவென்று சொல்ல! பாய்ந்து வரும் ஐஸ் போன்ற குளிர்ந்த தண்ணீருக்கு நடுவில் கொதிக்கும் தண்ணீர் கொப்பளித்துக்கொண்டு வருகிறது. நியூஸிலாந்த் அதிசய உலகம்தான். சந்தேகமே இல்லை. ஹூகா அருவி பார்த்துவிட்டு, நீச்சல் குட்டையில் வெந்நீர்க் குளியல் (sஜீணீஷ்) எடுத்துக்கொண்டோம். இயற்கையாகப் பூமிக்கடியிலிருந்து வரும் வெந்நீர் ஊற்று. அந்தத் தண்ணீருக்கு ஆன்டிபயோட்டிக் மருத்துவக் குணம் உண்டு என்றார்கள். டௌபொ டௌன் உணவகத்தில் இந்தியன் உணவு உட்கொண்டு, பின் படுக்கச் சென்றோம்.

அறிக்கை: இருண்ட பங்குனி
அஜிதா
குறிப்பாக சமீபகாலத்தில் பெண்கள்மீதும், பெண் குழந்தைகள்மீதும் நடத்தப்படும் பாலியல் வன்முறைகள் உடனடிக் கவனஈர்ப்புக் கொள்ளவைப்பனவாக உள்ளன. எனவே கடந்த 08.03.2016 அன்று யாழ்ப்பாணப் பெண்கள் செயற்பாட்டு வலையமைப்பு பிரதமர் ரணிலிடம் பாதிக்கப்படும் பெண்கள் சிறுவர்களுக்கு உடன்நீதி வழங்க நடவடிக்கை தேவை எனவும் வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொலையுண்ட பெண்கள், இளம்சிறார் பட்டியலை அளித்து உடனே நீதிவழங்க வலியுறுத்தும் அறிக்கை மிகவும் வேதனைக்குரிய ஒன்றாக இருக்கிறது. அவ்வறிக்கையில் பல வன்புணர்வுக் கொலைச் சம்பவங்களும் அதற்காக நீதி தாமதித்து வருவது குறித்தும் கவலையுடன் கூறப்பட்டுள்ளது. “13.05.2015இல் யாழ்ப்பாணத்தில் (புங்குடுதீவு) வைத்து 18 வயதுப் பாடசாலை மாணவி கூட்டுப் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு கொலைசெய்யப்பட்டார். அச்சம்பவத்தைக் கண்டித்து நாடு முழுவதும் போராட்டம் செய்து நீதிகோரிய போதிலும் இன்னமும் அது எட்டப்படவில்லை. மட்டக்களப்பில் 2009இல் 24 வயதுப்பெண் பாலியல் வல்லுறவுக்குள்ளாக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டதிலும் இன்னமும் அப்பெண்ணின் தாயார் நீதிமன்றம் ஏறி இறங்குவதுடன் நீதியை எதிர் பார்த்துக் காத்திருக்கிறார். 2015ஆம் ஆண்டு மாத்திரம் பல வன்புணர்வுகள், கொலைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவை பற்றிய செய்திகள் பத்திரிகைகளில் வெளியாகியுள்ளன.

நேர்காணல்: தொடு மணலில் குருதியின்வாடை
கருணாகரன்
அப்ப மழை ஈரத்தோடு நாங்கள் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்போது, எதிர்பாராமல் ஒரு இடத்தில் நாங்கள் ஒரு குழியைப் பார்த்தோம். மண் சொதசொதப்பாக இருந்த அந்த இடத்தில் மிக அவதானமாக அகழ்ந்து பார்த்தால், அதுக்குள்ளே எலும்புக்கூடுகள் மனித எலும்புகள். இதைப்பற்றி எங்களின் மேற்பார்வையாளர்களுக்கு அறிவித்தோம். பிறகு அவர்களுடைய அனுமதியின்படி, அப்படியே மெல்ல அகழ்ந்துகொண்டு போனால், மூன்று எலும்புக்கூடுகள் கிடந்தன. மூன்றும் படையினருடையவை. அந்த எலும்புக்கூடுகளில் இருந்த தகட்டு இலக்கங்களையும் பிற உக்கிய நிலையில் இருந்த சீருடைகளையும் வைத்து இதைக் கண்டுபிடித்தோம். பின்னர், அந்தப் பிரதேச இராணுவத்தினர் வந்து அவற்றைப் பார்த்து, எலும்புக்கூடுகளை எடுத்துச் சென்றார்கள். எங்களிடம் விவரத்தைக் கேட்டறிந்தார்கள். அந்தச் சண்டையில் இரண்டு தரப்புக்கும் அப்ப கடுமையான சேதங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. பிறகு, அந்த இடத்தைப் படையினர் கைப்பற்றியிருந்தாலும் அது காட்டுப்பகுதி என்றபடியால், அவர்கள் கைவிட்ட சடலங்களை எடுக்க முடியவில்லைபோல. மற்றது, சண்டையின் உக்கிரத்தில், படைகள் முன்னேற முடியாத ஒரு நிலையில் - இறுக்கமான சண்டைக்கு முகங்கொடுப்பதில் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்கள். அப்படியான கட்டத்தில் விநியோகமும் மீட்பு நடவடிக்கைகளும் சவாலாக இருந்திருக்கின்றன. இதனால், இறந்துபோனவர்களின் சடலங்களைப் புதைத்திருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால், அவை நாற்றமெடுக்கும். நிலைகொண்டிருக்கும் படையினர் அந்தப் பிண நாற்றத்துக்குள் நிற்பது பெரும் மன உளைச்சலைக் கொடுக்கும். நாளைக்குத் தங்களுடைய உடலும் அப்படித்தானே மீட்கப்படாத ஒரு நிலையில் நாறிப்போகும் என்ற அச்ச உணர்வு ஏனைய படையினருக்கு ஏற்படும் என்ற எச்சரிக்கையில் இறந்த படையினரின் உடலைப் புதைத்திருக்கிறார்கள்.

பதிவு: ஆலமரத்தின் மௌனம் விழுதுகளின் பேச்சு
கிருஷ்ணபிரபு
என்றாலும் என்னை ஏகலைவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம்” என்று கூறித் தொடங்கிய த. உதயச்சந்திரன், 1993ஆம் ஆண்டில் குடிமைத் தேர்வு களுக்காகத் தமிழ் இலக்கியத்தைப் பாடமாக எடுத்துத் தயாரிப்பில் இருந்தபோது முருகனிடம் பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டதைக் குறிப்பிட்டார். அவ்வாண்டில் அகில இந்திய அளவில் முப்பத்தெட்டாவது இடத்தையும் தமிழ் இலக்கியப் பாடத்தில் முதல் இடத்தையும் பெற்றுத் தேர்வாகி முதல்முயற்சியிலேயே இந்திய ஆட்சிப் பணி கிடைத்ததற்கு ஒரு காரணம் முருகனின் தோழமைதான் என்பதை நினைவுகூர்ந்தார். “தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு அசைவுகளை மிக உன்னிப்பாகக் கவனித்து வருபவன் என்ற முறையிலும் ஓர் அரசு அதிகாரியாக தமிழ்ச் சூழலின் பரப்புகள் எப்படியெல்லாம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உற்று நோக்குபவன் என்ற முறையிலும் இப்புத்தகம் பல கேள்விகளை எழுப்புவதாக நினைக்கிறேன். அரசுக் கல்வி நிறுவனங்களின் பங்கு, பொறுப்பு, அதன் செயல்பாடுகள் ஆசிரியர்களின் பங்கு தமிழ் படிக்க விளிம்புநிலை மாணவர்கள் மட்டும்தான் முன்வருகிறார்களா, முதல் தலைமுறை மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுவது யார்? போன்ற கேள்விகளையும் இந்நூல் முன்வைக்கிறது” என்பதைத் தமது மாவட்ட ஆட்சியர் பணிக்காலத்தில் சந்திக்க நேர்ந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புபடுத்திப் பேசினார். மேலும் “ஆலமரம் எப்பொழுது தனது ஓசையை மௌனித்துக் கொண்டதோ அந்த நேரத்தில் விழுதுகள் பேசத் தொடங்கி இருக்கின்றன” என்று பேசியது கடந்த ஓராண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் இந்தப் புத்தக வெளியீட்டுக்கும் பொருத்தமாக அமைந்தது.

வார்சன் ஷைர் கவிதைகள்
தமிழில்: வெற்றி
எங்களுக்குச் சொந்தமானது
எங்களது ஆண்கள் எங்களுக்குச் சொந்தமல்ல.
ஒரு மதியம் வீட்டை விட்டுப் போன என் சொந்த அப்பாகூட எனதல்ல.
சிறையில் இருக்கும் என் சகோதரன், எனதல்ல. என் மாமாக்கள் சித்தப்பா பெரியப்பாக்கள்,
வீடுதிரும்பும்போது தலையில் சுடப்படும் அவர்கள், எனதல்ல.

கதை: கடற்கரைக்கு அருகில் உள்ள விடுதி
பிரபஞ்சன்
அவன் குரலைத் தாழ்த்திக்கொண்டு அவள் காதுப் பக்கம், இந்த நீலக்கலர் உனக்கு சூப்பரா இருக்கு, சுமதி. என் செலக்ஷன்.. என்று சொல்லிக்கொண்டு சிரித்தான். இந்தப் புடவையைத்தான் அன்று கட்டிக்கொண்டு வரவேண்டும் என்று அவன் சொல்லி இருந்தான். திடுமென கடையைப் பையனைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, அவளை அழைத்துப் போய் பத்து பிராவும் பத்து பேண்ட்டீசும் வாங்கிக்கொடுப்பான். டிசைன் பண்ணியதாக அவை இருக்கும். நிறைய பறவை கள் போட்டிருந்தது ஒன்றில். ஒன்றில் நிறைய பூக்கள். அலமாரியை அடைத்துக்கொண்டிருந்தன ஆடைகள். அவனும் நேற்று வாங்கிய புதிய நீலச்சட்டையும் கறுப்புப் பேண்ட்டும் போட்டுக்கொண்டு வந்திருந்தான். அவளுக்குச் சற்றுக் கண்ணை மூடலாம் என்று தோன்றியது. அவன் அவள் கையை எடுத்து தன் கைக்குள் வைத்துக்கொண்டான். அவன் அவளைத் தட்டி எழுப்பினான். ‘ஊர் வந்துடுச்சி’ மெயின் ரஸ்தாவில் இருந்து கார் திரும்பி, கிராமம்போல இருந்த ஊருக்குள் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒரு சின்னக் கோபுரம் கொண்ட கோயிலைக் கடந்து வலது பக்கம் திரும்பி ஒரு வீட்டுக்கு முன் கார் நின்றது. அவர்கள்இறங்கி னார்கள். எங்கிருந்தோ வந்த மூன்று நாய்கள் சற்றுத் தூரமாக நின்று குரைக்கத் தொடங்கின. ஒன்று செம் பட்டை. ஒன்று வெள்ளை. ஒன்று கறுப்பு. ஒன்று மாற்றி ஒன்று குரைக்கும். அப்புறம் மூன்றும் சேர்ந்து குரைத்தன. ஒரு பெண் வாசலில் வந்து நின்றாள். களைத்துப்போன முகம். வராத தலை. வீட்டில் இருக்கும்போது கட்டும் பழம் புடவை. அவனைக் கண்டதும் சிரிக்க முயன்றாள். சிரிக்கவும் செய்தாள். உயிர் இல்லாத, வெறும் உதட்டு விலகல். அவன் அவள் பக்கம் திரும்பி என் மனைவி பவானி என்றான்.

அஞ்சலி: லக்ஷ்மி ஹோம்ஸ்ட்ரம் (1935 - 2016) - தொலையாத மொழி தொலையாத வாழ்வு
சாஷா ஈபெல்லிங்
நாம் மின்னஞ்சல், தொலைபேசி உரையாடல்கள் தவிர, முடிந்தவரை நேரிலும் சந்தித்துக்கொண்டோம். கடைசியாக சிக்காக்கோவிலும் ரொரொன்ரோவிலும் சந்தித்துக்கொண்டோம். இத்துணை தனித்துவம் கொண்ட ஒரு அறிஞரும் மொழிபெயர்ப்பாளருமான லக்ஷ்மியிடம் நான் பயிலும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது எனக்கு எத்துணை அதிர்ஷ்டம்! அவரது மேதைமை அவர் மொழிபெயர்த்த பல புத்தகங்களினுள் மட்டுமல்லாது, அவரது உறுதியிலும் வாழும். அவரது புத்தகங்களை வாசிப்பதன் மூலம் மட்டுமல்ல அவர் மிக விரும்பியவற்றை நாம் செய்வதன் மூலம் அவரது நினைவுக்கு நாம் மதிப்பளிக்கலாம். அவர் தனது வாழ்வு முழுவதும் மொழிபெயர்ப்பை ஆழமாகவும் தீவிரமாகவும் எடுத்துக்கொண்டதைப்போல நாமும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றே அவர் விரும்புவார். மொழிபெயர்ப்பை நன்றாகக் கற்று அதனை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்த வேண்டும், மொழிபெயர்ப்பதை நிறுத்தக் கூடாது. ஒருவர் எழுதியதை இன்னொருவர் விளங்கிக் கொள்ள சரியான மொழிபெயர்ப்பு இருந்தால் மட்டுமே முடியும் என்கிற நம்பிக்கையையும் நாம் விட்டுவிடக் கூடாது.

கட்டுரை: மாதொருபாகன்: ஓர் ஆய்வுப் பயணம்
பெருந்தேவி
பண்பாட்டுச் சொல்லாடல்களில் சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருப்பவர்களின் குரல்களைப் பதிவுசெய்வதில் வாய்மொழி வரலாறுகளுக்குப் பெரும் பங்கிருக்கிறது. 1960களிலிருந்து பெண்ணிய வரலாற்றெழுத்தில் வாய்மொழி வரலாறுகளின் அவசியமான பங்களிப்பை ஷெய்லா ரௌபத்தம் (1973) போன்ற பிரிட்டிஷ் பெண்ணியக் கோட்பாட்டாளர்கள் விளக்கியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, ரௌபத்தம் ஆண்மைய வாழ்க்கைப் பதிவுகளை, ஆண்களின் எழுத்துத் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வரலாறு என்பது மேட்டிமைத்தனமாகக் கட்டமைக்கப்படுவதைக் கடுமையாக விமர்சித்திருக்கிறார். சூசன் அர்மிடேஜ் (2002) போன்ற இன்னும் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒடுக்குமுறைகளுக்குப் பெண்கள் ஆட்பட்டிருக்கும் பகுதிகளில், பெண்களின் குரல்கள் நெரிக்கப்பட்டிருக்கும் இடங்களில், இவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வாய்மொழி வரலாறு எத்தனை இன்றியமையாததாக உள்ளது என்று விவரித்திருக்கிறார்கள். கற்பு கடவுட் படிமமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ், இந்திய பண்பாட்டுப் பரப்புகளில் பெண்களின் பாலுணர்வுத் தேவையை, தேர்வைத் திரைமறைவிலிருந்து பார்வைக்குக் கொண்டுவருவதில் வாய்மொழி வரலாறுகளின் ஆகப்பெரிய பங்கை மறுக்க முடியாது. என்றாலும், வாய்மொழி வரலாறு என்று வருகிறபோது முதலில் பலருக்கும் வருகிற சந்தேகம் வாய்மொழித் தரவுகளும் மூலங்களும் நம்பத்தகுந்தவையா என்பதே. மீண்டும் மீண்டும் “ஆதாரத்தைக் காட்டு” என்று விவாதிக்கும் பலரும் கேட்பதும் இதனாலேயே. இங்கே முதலில் நாம் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியது: ஏன் எழுதப்பட்ட வார்த்தைக் கோர்வையை ‘வரலாறு’ என்ற ஒட்டுப்பெயரோடு வரும்போது அதை நம்புகிறோம், அதுவே வாய்மொழி என்கிறபோது ஏன் மறுக்கிறோம்? இத்தகைய முன்முடிவுகள், தடைகள் எவ்வாறு நம் எண்ணங்களில் உருவாகியிருக்கின்றன? சொல்லப்போனால் நம்மிடையே புழங்கும் பல எழுத்து வரலாறுகள் வாய்மொழித் தரவுகள் மூலமாக உருவானவை. ஏன், நம்மிடமிருக்கும் காலனீய இனவரைவியல் எழுத்துப் பதிவுகள், ஆவணங்கள் பலவும் வாய்மொழித் தரவுகள், களப்பணியில் நம்மூர் ஆட்களிடம் வாய்மொழியாகச் சேகரித்தவற்றை அடிப்படையாகக்கொண்டு எழுதப்பட்டவை என்பது இங்கே நினைவுகூரத் தகும்.

கதை: கலர் பென்சில்
பயணி
சில பெண்கள் மீண்டும் கொண்டையை வாரிமுடிந்துகொண்டார்கள். மாசி வாயிலிருந்த ரத்தத்தைத் துப்பி, முகத்தைத் திருப்பிச் சட்டைக் கையில் துடைத்துக்கொண்டான். கடைசியில் மாசியின் இரண்டு பெரிய கறுப்பு நிற டின்களிலும் தண்ணீர் நிரப்பி, சைக்கிளின் பின்னே வைத்து, விறகுக் கட்டையை முட்டுக்கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார்கள். அவன் கண்ணீரால் கொதித்துச் சிவந்த கண்களுடன் குனிந்தபடியே வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போனான். குழாயின் வரிசை மீண்டும் அமையத் துவங்கியது. பொருமத் தலைப்பட்ட பெண்களை ஆண்கள் அடக்கினார்கள். “தண்ணி புட்சமா, போனாமான்னு இருக்கணும்” என்றார் டெய்லர். ஆனால் தலை குனிந்தபடி குழாயடியை விட்டு விலகி நடந்துபோன மாசி, சற்றுத் தொலைவிலிருந்த சரளை ரோட்டை அடைந்ததும், சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தினான். கீழே குனிந்து பெரியபெரிய சரளைக் கற்களாக எடுத்துக் குழாயடியில் இருந்தவர்களை நோக்கி “த்தா”, “த்தா” என்றபடி வீசத் தொடங்கினான். “டேய்! டேய்!” என்று குழாயடியிலிருந்து அலறிய குரல்களை மீறி குறிபற்றிய சிந்தனை அதிகமில்லாது சீற்றத்துடன் புறப்பட்டு வந்தன சரளைக் கற்கள். குழாயடியில் இருந்தவர்களில் யாரோ ஓரிருவர் “ஐயோ”, “ஆ!” என்றார்கள். அதற்குள் ஒரு சரளைக்கல் குணாவை நோக்கி வந்தது. குணா விலக முயன்றதில் அந்தக் கல் அவளது வலது கண்ணுக்குக் கீழே சிராய்த்து விலகி விழுந்தது. குணா “ம்மா!” என்றபடி கீழே உட்கார்ந்துகொண்டாள். “அடப்பாவி! பாடாலப்பான்!” என்றபடி குணாவைத் தூக்க ஓடிவந்த சக்தியின் நடுமுதுகிலும் ஒரு கல் விழுந்தது. “ஸ்ஸ்!” என்று மூச்சிழுத்து முகம் சுருங்கி நின்றாள் சக்தி. குணா கலவரமாய் அழலானாள். அதற்குள் குழாயடியிலிருந்த சிலரும் நரசிம்மனும் மாசியைத் துரத்திக்கொண்டு அந்த அழுக்கு மணல்வெளியில் ஓடினார்கள். மாசி, தண்ணீர் டின் வைத்து ஓட்டிப் பழகிய லாவகத்துடன் சைக்கிளைத் தள்ளி ஏறி வேகமாக மிதித்துக்கொண்டு போய்விட்டான். சரளை ரோட்டை அடைந்த பிரபாவின் புருஷன் ரோட்டில் இருந்த கற்களை எடுத்து மாசி போன திசையில் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகள் சொல்லி வீசினான்.

பத்தி: நிலவைச் சுட்டும் விரல் - பொருள்வயின் பிரிதல்
யுவன் சந்திரசேகர்
கடுங்குளிரில், சத்திரத்தில் படுத்திருக்க நேர்ந்த சூழ்நிலையிலும், ‘பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பவளக் கூர்வாய்’ என்று நாரையை வர்ணிப்பதில் தமிழ்ப்புலவனின் அலங்கார உருவக வேட்கைக்குச் சான்று கிடைக்கிறது. அத்தோடு, எதிரிலுள்ளவர் உயர்திணையோ, அஃறிணையோ, முகத்துதியில் அவனை விஞ்ச ஆளில்லை என்பதற்கும்தான். ஆனால் முந்தைய காலங்களில் இசையை, மொழிப்புலமையை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு புலவர்களால் நாடோடிகளாக இலங்க முடிந்திருக்கிறது. நவீன காலத்தின் வாழ்முறை அவ்வளவு ஆசுவாசமானது அல்ல. கவிதை மட்டும் எழுதி வாழ்க்கை நடத்துவது - சீரிய கவிஞனாக இருக்கும் பட்சத்தில்- சாத்தியமா என்ன. மெட்டுக்குப் பாட்டெழுதிப் பிழைக்கலாம் - கவிதை எழுதி அல்ல. பிரிவாற்றாமையைப் பதிவுசெய்ய நவீனகாலக் கவிமனம் தேரும் அடையாளங்கள் என்னென்ன, அதனுடைய குரல் எப்படி ஒலிக்கிறது என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்வது விக்கிரமாதித்தியனின் ‘பொருள்வயின் பிரிவு’. எண்ணற்ற முறைகள் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட, எண்ணற்ற இடங்களில் பிரசுரம் கண்ட கவிதை. ஆனாலும், மீண்டுமொருமுறை முழுசாகப் படிக்கலாம் - இல்லாவிட்டால் இந்தப் பத்தி பூரணமாகாது.

புத்தகப் பகுதி - நாவல் - மனாமியங்கள்
சல்மா
அபி வெட்டிக்கொள்வதாக வந்து எழுதி வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டான். சூட்டோடு சூடாக அந்தக் காரியத்தையும் முடித்தாகிவிட்டது. இந்த முறை இவளுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. தன்னை விட்டு எல்லாச் சனியன்களும் போய்த் தொலைந்தால் சரி என்றிருந்தது. கல்யாணம் என்ற பெயரில் பட்ட அவமானங்களும் கஷ்டங்களும் போதும். சாஜிக்குக் கல்யாணமே செய்யக்கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ரம்ஜான் அன்று சாஜிக்கு அத்தனை நகைகளையும் போட்டுவிட்டிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த நகைகளைப் பார்த்து ஆசியாம்மா, “எம்மவ கல்யாணத்துக்குன்னு ஒவ்வொரு நகையுமா பாத்துப் பாத்து செய்தேன்” நீண்ட பெருமூச்சுடன்தான் சொன்னாள். இவளுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது, இந்த நேரம் பார்த்து அதை ஞாபகப்படுத்துகிறாளே என்று. சாஜி சொன்னாள், “நானெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன். இந்த நகைய எல்லாம் வித்துக்குடு. டாக்டருக்குப் படிக்கிறேன்”. கண்களில் ஆர்வம் மினுங்கிற்று. தகப்பன் தன்னைப் படிக்க விடமாட்டான் என்கிற கவலையை அவ்வார்த்தைகளில் இவளால் கவனிக்க முடிந்தது. “நீ நல்லாப் படிடாம்மா, நான் என் நகைய எல்லாம் குடுக்கறேன், கலியாணமே பண்ணிக்க வேணாம்” என்றாள் இவள் அவசரமாக. “நல்ல நாளும், அதுவுமா பிள்ளைய கலியாணம் பண்ணிக்காதேன்னு யாராச்சும் வாழ்த்துவாகளா, லூசாட்டம்” மகளை அதட்டிய ஆசியாம்மாவின் குரல் பதறிற்று. “ஒனக்கு இன்னும்கூட கலியாணம் காட்சிகளில் நம்பிக்கை இருக்குபோல”, தனக்குள் முனகிக்கொண்டாள் மெஹர்.

புத்தகப் பகுதி - நாவல்: பாகீரதியின் மதியம்
பா.வெங்கடேசன்
சற்று முன்பு வாசுதேவன் ஒரு மனநல மருத்துவரை சென்று சந்தித்துவிட்டுப் பிறகு அதற்கு அவசியமில்லையென்று முடிவு செய்யும்படியானதால் மேற்கொண்டு அவரைச் சந்திக்கச் செல்வதைத் தவிர்த்து விட்டானென்று சொன்னோ மில்லையா. அந்த மனநல மருத்துவர் பின்னாளில் திரட்டிய தகவல்களினடிப்படையிலும் அவற்றைக்கொண்டு, அவருடைய தேடுகைக்குள் அகப்படாமல்போன பிற பகுதிகள் இன்னவாகத்தானிருக்குமென்கிற ஊகத்திலும்தான் வாசுதேவன் பாகீரதி தம்பதிகளைப் பற்றின இந்தக் கதை நேயர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அவர் பெயர் அரங்கநாதன் நம்பி. அமெரிக்காவில் உளவியல் படித்து விட்டு ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து நாற்பத்தெட்டில், மனநல மருத்துவமென்பது பைத்தியங்களுக்கான வைத்தியமாயும் சாமானியர்கள் (படித்தவர்கள்கூட) நெருங்குவதற்கு அச்சம் தரும் துறையாயும் அறியப்பட்டிருந்த காலத்திலேயே, இப்போது குடிசைகளாலும் நடைமேடைத் தொழிற்சாலைகளாலும் வசவுச் சந்தடியாலும் நிரம்பி வழிகிற சந்தைப்பேட்டைத் தெருவில் (அப்போது அது அப்படியில்லை) ஓர் இடத்தை வாங்கித் தன் மனநல மருத்துவமனையை (பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியாகத்தான் அவரைத் தவிர்த்த பிற யாவரும் அதை அடையாளம் கண்டார்கள்) நிறுவி அங்கேயே பல வருடங்களாக வெற்றிகரமாக நடத்திக்கொண்டிருந்த பிரபலஸ்தர். அந்தப் பிரபலத்திற்குத் தகுதியானவரும்கூட.

சுகிர்தராணி கவிதைகள்
குழந்தைகள்மீது பெருவிருப்பம் எனக்கு
ஆயினும் கருத்தரிக்க இயலாது
கூந்தலை வெட்டிக் கொள்கிறேன்
உதட்டில் ஊறும் முத்தங்களை
அவ்வப்பொழுது உமிழ்ந்து விடுகிறேன்
வேறென்ன செய்ய
இறந்துபோன அப்பாவைப்
பார்க்க வேண்டும் போலிருக்கிறது
சிறுமிகளுக்கு
மாலை நேர வகுப்பெடுக்கிறேன்
கள்ளக்காதல் என்னும் சொல்லின்
பின்னுள்ள வலி புரிகிறது

கட்டுரை: அவநம்பிக்கைகள் உருவாக்கிய நம்பிக்கைகள்
சீனிவாசன் நடராஜன்
இந்தியச் சுதந்திரப் போருக்குப்பின் விடுதலை இந்தியாவின் கலைப் போக்குகள் குறித்தே நாம் அதிக ஆர்வத்துடன் பேசவேண்டி இருக்கிறது. சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய போக்கை நாம் நவீன இந்தியக் கலை மரபின் துவக்கம் என்று எடுத்துக்கொள்ள இயலாது. இந்தியாவின் ஓவியத் துறையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் வங்காளத்தில் இருந்துதான் தொடங்கியதாக வரலாற்றின் பக்கங்களில் இருந்து தெரிந்துகொண்டு வங்காளக் கலாபாணியின் வேர்களைத் தேடிப் புறப்பட்டால் நமக்கு சாந்திநிகேதனும் அபநேந்திரநாத் தாகூரும், நந்தலால் போஸூம், பின்னர் ககநேந்திரநாத் தாகூரும் கிடைக்கிறார்கள்.