தேடி வந்த குரு
சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு என இலக்கியத்தின் பல்வேறு வடிவங்களில் பயணித்தவரும், தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் தொடர்ந்து செம்மையாக்கம் பற்றிய புரிதலை உருவாக்க முயன்றவருமான பேராசிரியர் நஞ்சுண்டன் மறைந்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிறது. அவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவர் எழுதி நூல் வடிவம் பெறாத சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், செம்மைக் குறிப்புகள் தொகுக்கப்பட்டு “காற்றின் நிழல்” என்ற தலைப்பிலும், அவர் மொழிபெயர்த்த கன்னடச் சிறுகதைகள் “பால்மீசை” எனும் பெயரிலும் புத்தகமாக வெளிவந்துள்ளன. இந்த இரண்டு புத்தகங்களுக்கான அறிமுகக் கூட்டம் சேலம் மாவட்டத்தில் ‘சொற்சுனை’ இலக்கிய அமைப்பின் சார்பில் 08.06.2024 சனிக்கிழமை மாலை சேலம் தமிழ்ச்சங்கத்தில் நடந்தது. இதில் பெருமாள் முருகன், தேவிபாரதி, பா. வெங்கடேசன், க. மோகனரங்கன், மு. குலசேகரன் பங்கேற்று உரையாற்றினார்கள். நிகழ்ச்சியின் தொடக்கமாக எழுத்தாளர் குமாரநந்தன் அனைவரையும் வரவேற்றார். நஞ்சுண்டனின் வாழ்க்கைக் குறிப்பை சிவபிரசாத் வாசித்தார்.
பெருமாள் முருகனின் தலைமையுரை:
நஞ்சுண்டன் கவிஞராகத்தான் எனக்கு முதலில் அறிமுகமானார். அவர் எனக்கு நெருக்கமானது 2000க்குப் பிறகுதான். காவ்யா பதிப்பகத்திற்காக ‘கொங்கு வட்டாரச் சிறுகதைகள்’ நூலைத் தொகுத்தேன். அதில் கொங்குப் பகுதியில் சிறுகதை எழுதிவரும் முக்கியமான படைப்பாளிகளின் சிறுகதைகளைச் சேர்த்திருந்தேன். அதில் நஞ்சுண்டனின் ‘ராக்கம்மா அல்லது ஜார்ஜ் லூயி போர்ஹெஸ்ஸின் காணாமல்போன இரண்டு சிறுகதைகளும் பதினேழு அடிக்குறிப்புகளும்’ என்ற சிறுகதையையும் சேர்த்திருந்தேன். அவரைப் பற்றிய குறிப்பில் “குறைந்த எண்ணிக்கையில் எழுதி இருந்தாலும் சட்டெனக் கவனம் பெறும் கதைகளை எழுதியவர்” என்று எழுதியிருந்தேன். அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. சிறுகதை ஆசிரியராக அவர் பெற்ற சிறு அங்கீகாரமாகவும் அதை நினைத்தார். இதே காலகட்டத்தில்தான் காலச்சுவடு இதழில் அவரும் நானும் பங்கேற்றோம். அதில் மொழிசம்பந்தமாகப் பல்வேறு விஷயங்களை விவாதித்ததன் வழியாக எங்கள் நட்பு பலப்பட்டது.
அவர் கவிதைகள், சிறுகதைகள் எழுதியிருந்தபோதும் தனக்கு இணக்கமான துறையாகத் தேர்ந்தெடுத்தது மொழிபெயர்ப்பையும் செம்மையாக்கத்தையும். மொழிபெயர்ப்பைப் பொறுத்தவரை அவர் வீட்டில் கன்னடம் பேசுபவராக இருந்தாலும் அவருக்கு முறையாகக் கன்னடம் படிக்கவும், எழுதவும் தெரியாது. அதைச் சுயமாகக் கற்றுக்கொண்டார். அப்படிக் கற்றுக்கொண்டு மொழிபெயர்ப்பில் சாகித்திய அகாதமி விருது வாங்கும் அளவிற்கு அதில் ஈடுபாட்டோடு இருந்தார். நஞ்சுண்டனைப் பொருத்தவரை ஒரு விஷயத்தில் அவர் இறங்கினால் அதில் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டோடு செயல்படுவார். அவர் முதலில் மொழிபெயர்த்தது ‘யுகாதி’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை. பின்னர் யூ. ஆர். அனந்தமூர்த்தியின் ‘பிறப்பு’ நாவலை மொழிபெயர்த்தார். அதற்குப் பிறகு இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகளை மொழிபெயர்த்தார். அதில் உள்ள கதைகள் அவராகவே ஒரு பொருள் சார்ந்து தேர்வு செய்த கதைகளின் தொகுப்பாகும். மரணத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதிய சிறுகதைகளின் தொகுப்பு ‘மரணம் மற்றும்’. பின்னர் ‘அக்கா’ என்ற கன்னடப் பெண் எழுத்தாளர்களின் கதைகள் அடங்கிய தொகுப்பை வெளியிட்டார். இந்த அக்கா கன்னடத்தினுடைய பழம்பெரும் கவி அக்கமகாதேவியைக் குறிக்கும். இவர் நம்முடைய தமிழ்ச் சூழலில் ஆண்டாளைப் போன்றவர். அவரைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் அக்கா என்று தலைப்பு வைத்தார். இந்தத் தொகுப்பிற்கு என்னுடைய மனைவி எழிலரசி அணிந்துரை எழுதினார். பின்னர் ‘அவஸ்தை’ என்ற நாவலை மொழிபெயர்த்தார்.
மொழிபெயர்ப்பைப் பொறுத்தவரை நஞ்சுண்டனின் தேர்வானது அவருடைய தனிப்பட்ட விருப்பம் சார்ந்தது. பதிப்பகங்களுக்காகவோ, விற்பனை நோக்கிற்காகவோ அவர் மொழி பெயர்த்ததில்லை. அவர் மொழிபெயர்ப்புக்கு எடுக்கும் பிரதி தமிழுக்கும் தமிழ் வாசகர்களுக்கும் ஏதேனும் புதிய கோணங்களை உருவாக்குமா என்று பார்ப்பார். மொழிபெயர்ப்பிலும் வாசகர்களுக்குப் புரியாத சிக்கலான மொழியில் எழுத மாட்டார். தன்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு தெளிவாகவும் எல்லோருக்கும் புரியும் படி எளிமையான வாங்கியங்களில் இருக்க வேண்டும் என்பதிலும் மிகுந்த கவனம் எடுத்துக்கொள்வார்.
மொழிபெயர்ப்பில் வட்டார வழக்குகளைப் பயன்படுத்தலாமா என்ற விவாதம் இன்றுவரை இருக்கிறது. இதில் பயன்படுத்தலாம் என்பது அவரது நிலைப்பாடு. நஞ்சுண்டன் வட்டார வழக்குகளை எதற்குப் பயன்படுத்துவார் என்றால் கலைச்சொல்லாக மொழிபெயர்ப்பில் பயன்படுத்துவார். மொழியியல் அறிஞர் வட்டார வழக்கு அறிஞர் பா.ரா. சுப்பிரமணியன் “ ஏன் வட்டார வழக்குச் சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்றால் பொதுமொழியில் இல்லாத பல வார்த்தைகள் வட்டார வழக்கில் புழக்கத்தில் உள்ளது. எனவே வட்டார வழக்குச் சொற்களைப் பயன்படுத்திப் பொது மொழியாக மாற்றலாம்” என்று பல உதாரணங்களோடு சொல்வார். நஞ்சுண்டனும் அப்படிப்பட்ட எண்ணம் உள்ளவர்தான். கன்னடத்தில் இருந்து மொழிபெயர்க்கும்போது பொது மொழியில் அதற்கு நிகரான சொற்கள் இல்லாதபோது வட்டார வழக்கில் தேடுவார். அப்படிக் கிடைக்கும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவார். ‘பால் மீசை’ என்ற கதையில் ‘கொதடி’ என்ற வார்த்தைக்கு அடிக்குறிப்புக் கொடுத்திருப்பார். இந்தச் சொல் பண்பாட்டுப் பின்னணி உள்ள சொல். இதற்கு நிகரான சொல் தமிழில் இல்லாததால் அதை அப்படியே போட்டுவிட்டு அடிக்குறிப்பு கொடுத்து இருக்கிறார்.
நஞ்சுண்டன் எப்படி மொழிபெயர்ப்பாளராகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டாரோ அதேபோலச் செம்மையாக்குநராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டார். நஞ்சுண்டனுக்கு மொழியில் ஏன் இவ்வளவு ஈடுபாடு வந்ததென்றால் அவர் கன்னடத்தைச் சுயமாகக் கற்றுக்கொண்டதுதான் காரணம். அப்படி கன்னடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளும்போது அம்மொழியுடன் தமிழையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்து கற்றுக்கொண்டார். அதைக் கற்றுக்கொள்வதற்குக் ‘கன்னடம்: ஒரு சுயபோதினி’ என்ற நூலையும் எழுதியிருக்கிறார். இந்த நூலுக்காகத் தமிழ் கன்னட இலக்கணங்களை ஆழமாகக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு அமைந்தது. சுயமாகவும் பல ஆசிரியர்கள் மூலமாகவும் கற்றுக்கொண்டார். குறிப்பாக மருதூர் அரங்கராசன் என்ற தமிழாசிரியர் இலக்கணம் தொடர்பாகப் பல நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். அவரிடம் இவர் நிறையக் கற்றுக்கொண்டார். என்னுடைய அனுபவத்தில் இலக்கணத்தில் புலமையோடு இருப்பவர்கள் கணிதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். இதை நான் பல தமிழறிஞர்கள் மூலம் கண்டிருக்கிறேன். நஞ்சுண்டனும் புள்ளியியல் துறையில் பேராசிரியராக இருப்பவர்தான். அதனால்தான் இலக்கணத்தில் புலமையோடு இருக்க முடிந்தது என நினைக்கிறேன்.
காலச்சுவடு ஆசிரியர் குழுவில் இருந்தபோது முதலில் ப்ரூப் ரீடராகத்தான் நஞ்சுண்டன் இருந்தார். அந்தப் பொறுப்பை அவரே எடுத்துக் கொண்டார். அவருடைய குடும்பமும் காலச்சுவடு அலுவலகமும் சென்னையில் இருந்ததால், பெங்களூரில் இருந்து சரியாக 15 முதல் 20 தேதிக்குள் வந்துவிடுவார். சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள் தங்கி காலச்சுவடு இதழின் அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் மெய்ப்புப் பார்த்துக் கொடுப்பார். இப்படி மெய்ப்புப் பார்ப்பதை விரும்பிச் செய்தார். அதற்காக எந்தவிதமான சன்மானமும் அவர் பெற்றுக்கொண்டதில்லை. சொந்த விருப்பத்தின் காரணமாகச் செய்தார்.
அந்த அனுபவத்தின் அடுத்த கட்டமாகப் புத்தகங்களுக்கும் செம்மையாக்கம் செய்தார். அவர் முதலில் செய்த புத்தகம் 2004இல் வெளியான என்னுடைய முதல் கட்டுரைத் தொகுப்பான ‘துயரமும் துயரநிமித்தமும்’. அந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ‘செம்மையாக்கம்’ என்ற வார்த்தையைப் பிரயோகிக்கத் தொடங்கினோம். அதற்குப் பிறகு ‘செம்மை’ என்ற அமைப்பை உருவாக்கிப் பல பயிலரங்கங்களை நடத்தியிருக்கிறார். செம்மை என்ற பெயரில் இதழ் கொண்டு வந்தார். என்னுடைய ‘ஏறுவெயில்’, ‘நிழல்முற்றம்’ இரண்டு நாவல்களையும் செம்மையாக்கம் செய்து கொடுத்தார். அவர் பல எழுத்தாளர்களுடைய புத்தகங்களையும் செம்மை ஆக்கம் செய்து கொடுத்திருக்கிறார். அதனால் அந்தப் படைப்புகள் இன்னும் செழுமை யடைந்திருக்கின்றன. தமிழ் சூழலில் செம்மையாக்கம் குறித்த நஞ்சுண்டனின் பணி மிகவும் முக்கியமானது.
தேவிபாரதி:
நான் அவரோடு காலச்சுவடு இதழில் பத்தாண்டுகள் ஒன்றாகப் பணியாற்றியவன். அவரோடு இணைந்து பணியாற்றிய தருணம் மகிழ்ச்சியானது. அந்த மகிழ்ச்சியோடு, சில துக்கங்களும் இருந்தன. இருவரும் பரஸ்பரம் பகிர்ந்துகொண்டோம். பெங்களூரில் இருந்து அவருடைய வீட்டிற்குக்கூடப் போகாமல் நேராக காலச்சுவடு அலுவலகத்திற்கு வருவார். இதழுக்கான படைப்புகளை எடிட்டிங் செய்வார். பணி முடிந்ததும் என்னோடும் செல்லப்பாவோடும் மண் குதிரையோடும் படைப்பிலக்கியம் சார்ந்த பல விஷயங்களைப் பற்றி உரையாடுவார் . அவர் சிறந்த எழுத்தாளராக மாறியிருக்க வேண்டியவர். அதற்கான எல்லாத் தகுதிகளும் அவரிடம் இருந்தன. அவர் மொழிபெயர்ப்புத் துறையைத் தாண்டிப் படைப்புத் துறையிலும் அக்கறை உள்ளவர்தான். ஆனால் எங்கோ தடம் மாறிவிட்டார். என்னோடு அவர் நிகழ்த்திய படைப்பு சார்ந்த உரையாடல்கள் என்னைச் செழுமைப்படுத்தியது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் நான் ‘நொய்யல்’ நாவல் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். அதைப்பற்றி அக்கறையோடு விசாரிப்பார். நான் எழுதிய பிரதிகளை வாங்கிச் செம்மையாக்கம் செய்து தருவார். சில திருத்தங்கள் சொல்வார், அடுத்த முறை காலச்சுவடு அலுவலகம் வரும்போது அந்தத் திருத்தங்களைக் குறித்து மறக்காமல் பேசுவார். இதைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டேயிருந்தார். இந்த ‘நொய்யல்’ நாவல் அதற்குப் பிறகு வெளியாக இருபது வருடங்கள் ஆனது. ஆனாலும் அந்தக் காத்திருப்புக் காலங்களில் என்னை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டேயிருப்பார். நான் பலரோடு கருத்து முரண்பட்டுச் சண்டை போட்டிருக்கிறேன். நஞ்சுண்டனும் அப்படிப்பட்டவர்தான். ஆனால் எங்கள் இருவருக்கும் இடையே எப்போதும் சண்டை வந்ததில்லை. காரணம் நஞ்சுண்டன் என்னை நேசித்தார். நானும் அவரை நேசித்தேன். இந்த அன்பு இருவருக்கும் இடையே ஒரு புரிதலை உண்டாக்கியிருந்தது.
க. மோகனரங்கன்:
க. வை. பழனிச்சாமி மூலமாக நஞ்சுண்டன் எனக்கு அறிமுகமானார் அப்போது புள்ளியல் துறைப் பேராசிரியராக பெங்களூரில் பணி செய்துவந்தார். வார இறுதி நாட்களில் சேலம் வருவார். அவரை அப்போது சந்தித்திருக்கிறேன். அவர் அப்போது கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் கவிதை சார்ந்து நிறையப் பேசியிருக்கிறோம். அவர் நடத்திய பிரதி என்ற சிற்றிதழ் நான்கைந்து இதழ்கள் வந்தது. அதில் என்னுடைய கவிதைகளையும் பிரசுரித்திருக்கிறார். பிறகு அவர் காலச்சுவடு பதிப்பகத்தோடு இணைந்து பெங்களூர் பல்கலைக்கழகத்தில் நடத்திய தமிழ் - கன்னடக் கவிஞர் இணைந்த கவிதைப் பட்டறையை நடத்தினார். அதில் நானும் கலந்துகொண்டேன்.
‘காற்றின் நிழல்’ என்ற புத்தகத்தில் ஞானக்கூத்தன், தேவதச்சன், ஆத்மாநாம் கவிதைகள் பற்றிய கட்டுரைகள் இடம்பெற்றிருக்கிறது. நெருக்கடி நிலை குறித்து அவர் எழுதிய ‘அவசரம்’ என்ற கவிதையைப் பற்றி நஞ்சுண்டன் விரிவாக எழுதியுள்ளார். ‘காலமும் நதியும் பின்னோக்கி நகர்வதில்லை’ என்ற கட்டுரையில் சுகுமாரனுடைய ‘கையில் அள்ளிய நீர்’ என்ற கவிதை குறித்து விரிவாக எழுதியுள்ளார். ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸின் ‘சித்தார்த்தா’ நாவலோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருக்கிறார். இந்த நாவலில் நதியைக் குறித்து ஐந்தாறு அத்தியாயங்கள் வரும். இக்கதையின் நாயகன் ஞானத்தைத் தேடிய பயணத்தில் எங்கெங்கோ அலைந்து, இறுதியில் ஒரு படகோட்டியின் அறிமுகத்தில் அவர்மூலம் ஞானம் பெற்றதாக முடியும். அதை இக்கவிதையோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருக்கும் விதம் சிறப்பாக இருந்தது.
‘கவனிப்பாளர்கள்’ என்ற மற்றொரு கட்டுரையில் வால்டர் டி லா மேர் எழுதிய ‘தி லிசனர்’ என்ற கவிதையை சுந்தர ராமசாமியின் ‘நான் இல்லாதபோது வரும் நண்பன்’ எனும் கவிதையோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருக்கிறார். இரண்டு வெவ்வேறு தளங்களில் எழுதப்பட்டவை. இந்த இரண்டையும் ஒரே புள்ளியில் இணைத்துப் பார்க்கும் நஞ்சுண்டனின் பார்வை அழகானது. கவிதை வாசிப்பு என்பது ஒரு நீர்ப்பாய்ச்சல். ஒரு கல் நீரில் விழும்போது ஒரு வட்டம் எழும். அது முடிந்து இன்னொரு வட்டம் பிறக்கும். அதிலிருந்து இன்னொன்று என உருவாகிக்கொண்டேயிருக்கும். இப்படி ஒவ்வொரு கவிதையும் சம்பந்தமில்லாத அல்லது சம்பந்தமுடைய பல விஷயங்களைத் தொட்டுத் தொட்டு நம்மைக் கூட்டிச்செல்லும். அந்த மாதிரியான விரிவை இந்தக் கட்டுரைகளில் பார்க்க முடிகிறது. நஞ்சுண்டன் மறைவிற்குப் பிறகு தொகுக்கப்பட்டு இருக்கும் இந்த நூல் அவருடைய ஆளுமைக்கு இன்னும் பெருமை சேர்ப்பதாக அமைந்திருக்கிறது.
பா வெங்கடேசன்:
நஞ்சுண்டனை நான் சந்தித்தது 1993 குற்றாலம் கவிதைப் பட்டறையில்தான். அப்போது எனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்திருந்தது. கலாப்ரியா ஒரு கட்டுரையும் எழுதிவரச் சொல்லியிருந்தார். நான் ஓசூரில் வசிப்பவன் என்று தெரிந்ததும் நஞ்சுண்டன் என்னைத் தேடி வந்து சந்தித்தார். காரணம் அவரும் ஓசூரில் வருகைதரு பேராசிரியராக ஒரு கல்லூரியில் அப்போது பணி செய்துகொண்டிருந்தார். அங்கு பேசப்பட்ட அமைப்பியல், பின்நவீனத்துவம் சார்ந்த கோட்பாடுகள் எனக்குப் புரியவில்லைதானே என்று நஞ்சுண்டன் கேட்டார். நானும் ஆமாம் என்று சொன்னேன். என்னோடு கொஞ்ச நாட்கள் தொடர்பில் இருங்கள் பேய் ஓட்டிவிடலாம் என்று சொன்னார். நஞ்சுண்டனைப் பற்றி நினைக்கும்போது தேடி வந்து கற்றுக் கொடுத்த குரு என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.
கவிதை பற்றிய என்னுடைய மதிப்பீட்டை நான் மறுபரிசீலனை செய்துகொண்டே இருக்கிறேன். மரபுக் கவிதை காலகட்டத்தில் எதுகை, மோனை யாப்பிலக்கண அடிப்படையில் எழுதப்பட்டன. அதற்குப் பிறகு படிமம், உருவகம் என்பதை வைத்து எழுதப்பட்டது. இன்றைக்கு ஒரு கவிதையை அளவிடுவதற்கு என்னென்ன மாதிரியான கருவிகளை பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது என்ற பிரக்ஞை தேவைப்படுகிறது. இன்றைக்கு எழுதப்படும் கவிதைகளைப் பார்க்கும்போது கவிதை வரிகளுக்குள் சிங்க் ஆகக்கூடிய விஷயத்தைத் துறக்கிறது. கவிதையின் கணம் கவிதை ஆகும்போது தெறிக்கிறது. சிதறல்களாக ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தாததாக, தனித்தனியாக இருக்கிறது. இதை எப்படிச் சொல்வது என்பதற்கு எனக்கு வார்த்தை கிடைக்கவில்லை. ஆனால் ரொம்ப ஆச்சரியமாக பிரம்மராஜன் கவிதை குறித்த கட்டுரையில் நஞ்சுண்டன் அந்த வார்த்தையை எனக்கு அறிமுகப் படுத்துகிறார். பிரம்மராஜனின் கவிதைகள் டிஜிட்டல் ஃபார்மெட்டில் இருக்கிறது. மற்றவர்களின் கவிதைகள் மோனோ லாக் ஃபார்மெட்டில் இருக்கிறது என்று எழுதுகிறார். டிஜிட்டல் என்பது தனித்தனியான ஒளிப் புள்ளிகளின் இணைவு. நான் இந்த வார்த்தை தெரியாமல்தான் சிதறல் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். இன்றைய கவிதைகள் டிஜிட்டல் தன்மையில் இருக்கின்றன. காரணம் நம்முடைய இன்றைய வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. அது கவிதையின் வடிவத்திலும் உள்ளடக்கத்திலும் பிரதிபலிக்கிறது. இப்படி என்னுடைய கேள்விகளோடு ஒரு இளைஞர் நஞ்சுண்டனை வாசிக்கின்றபோது அவருக்கான விடைகள் இந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கிறது என்றுதான் சொல்வேன்.
நஞ்சுண்டனின் கதைகள் ஓர் உண்மையை நேரடியாகப் பார்க்காமல் ஊடகத்தின் வழியாகப் பார்ப்பது. எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய கதைகள் தமிழில் புதிதல்ல. சுந்தர ராமசாமி எழுதிய ‘ஜே. ஜே. சில குறிப்புக’ளிலேயே நாம் வாசித்திருக்கிறோம். அதற்கும் நஞ்சுண்டன் மாதிரியான எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கதைகளுக்கும் இடையேயுள்ள வித்தியாசமானது ‘ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்’ நாவலில் இருக்கும் குறிப்புகளுக்கு நம்பகத்தன்மை உண்டு, நஞ்சுண்டன் மாதிரியான எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கதைகளில் வரும் குறிப்புகளுக்கு நம்பகத்தன்மை இருக்காது. இதுவே இதன் சிறப்பம்சம். இதற்காகத்தான் இந்தக் கதைகள் எழுதப்படுகின்றன. வடிவரீதியாகச் செய்யப்படும் புதுமைகள் பெரிய விஷயமே அல்ல. உண்மைக்கு நம்பகத்தன்மையில்லை என்பதே இக்கதைகள் சொல்ல விளைவது. இதில் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு கதைக்கருவும் கதையையும் கதாபாத்திரங்களையும் சந்தேகத்தோடே அணுகுகிறது. இது இருக்குமா, இருக்காதா, நடக்குமா, நடக்காதா எனும் சந்தேகத்தோடு அணுகும்போது உண்மையைக் குறித்த கேள்விகள் பிரிந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. இப்படி பிரிப்பதுதான் இக்கதைகளில் நோக்கமாகவும் இருக்கிறது. இதை நாம் போர்ஹேஸிடம் இருந்து எடுத்தோம். ஒப்பிட்டளவில் கொஞ்சம் நீர்த்த விஷயங்கள்தான். அதற்காக இக்கதைகளைப் புறம்தள்ள முடியாது. ஆனாலும் இக்கதைகள் எழுப்பக்கூடிய கேள்விகள் தீர்க்கமானவை. அதற்காகக் கதைகளைப் படிக்க வேண்டி தேவையுள்ளது.
குலசேகரன்:
நஞ்சுண்டன் எனக்கு அறிமுகமானது குரல் வழியாகத்தான். என்னுடைய சிறுகதையைச் செம்மையாக்கம் செய்வதற்காக அழைத்திருந்தார். முதலில் தன்னை யார் என்று அவர் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. அந்தக் குரலில் அதிகாரம் இல்லை. தெளிவு இருந்தது. ஒருவித அக்கறை இருந்தது. என்னுடைய கதையைக் கவனமாகப் படித்திருந்தார். என் கதை சார்ந்த சந்தேகங்கள், திருத்தங்கள் குறித்து அரை மணிநேரத்திற்கு மேல் பேசினார். இறுதியில் தன்னுடைய பெயர் நஞ்சுண்டன் என்றார். ஒருவர் என்னுடைய கதையை அக்கறையோடு படித்துத் திருத்தங்கள் சொல்வது உண்மையில் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
அவர் குறைவான படைப்புகளை எழுதியிருந்தபோதும் இலக்கியத்தின் மீது ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அந்த ஈடுபாட்டின் காரணமாகத்தான் அவர் மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறார். கன்னடத்திலிருந்து அவர் மொழிபெயர்த்ததற்குக் காரணம் இலக்கியத்தைக் காட்டிலும் அந்த மொழிமீது கொண்டிருந்த ஈடுபாடுதான். அந்த மொழியில் இருக்கின்ற அழகியலையும் தொன்மங்களையும் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் நம்முடைய மொழிக்குக் கொண்டுவருவதுதான் அவருடைய முதன்மையான நோக்கமாக இருந்தது. கதைகூட இரண்டாம் பட்சமாக இருக்கலாம்.
நிகழ்ச்சியின் இறுதியாக சொற்சுனை இலக்கிய அமைப்பைச் சேர்ந்த சரவண மணியன் நன்றியுரையாற்றினார். சேலம் பகுதியைச் சேர்ந்த ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட இலக்கிய வாசகர்கள் கலந்துகொண்டு இந்த நிகழ்ச்சியைச் சிறப்பானதாக மாற்றினார்கள்.
மின்னஞ்சல்: sivaprasath29@gmail.com