‘கடவுள் எந்த கரானா-?’
ராஜீவ் தாராநாத்துக்கு அப்போது எட்டு அல்லது ஒன்பது வயதிருக்கும். அவரிடம் ஒரு கேமரா தரப்பட்டிருந்தது. புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்கிற சிறுவனின் ஆசையை நிறைவேற்ற அவரது தந்தை, தந்தையின் மாணவர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோர் வரிசையாக கேமரா முன்வந்து நின்றார்கள். பிரேமுக்குள் எல்லோரும் வந்துவிட்டாலும் ராஜீவ் ஏனோ கேமராவைக் கையில் ஏந்தியபடி பின்னால் நகர்ந்துகொண்டே சென்றார். இப்போது அவர்கள் வெகுதூரம் தள்ளியிருந்தார்கள். ஆனால் ராஜீவுக்கு அதுதான் உகந்த கோணமாக இருந்தது. ஏனெனில் பிரேமுக்குள் வீட்டு நாய் அப்போதுதான் இடம்பெறுகிறது. படமெடுக்கும்முன் தனக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த நாயைப் படத்தில் கொண்டுவர அவர் நாய் நின்ற இடத்திற்குப் பின்னால் போக வேண்டியிருந்தது. எடுக்கப்பட்ட புகைப்படத்தில் நாய் கேமராவுக்கு அருகாமையிலும் மனிதர்கள் தொலைதூரத்திலும் தெரிந்தார்கள். தரம் பிரித்துப் பார்த்து எவரையும் உதாசீனப்படுத்திவிடாது எல்லோரையும் உள்ளடக்கிக்கொள்ளும் மனோபாவத்தை ராஜீவ் தாராநாத் சிறுவயதிலிருந்தே இயல்பாகப் பெற்றிருந்தார்.
அவர் தந்தை பண்டிட் தாராநாத் ஆயுர்வேத மருத்துவர், சுதந்திரப் போராளி, இசைக் கலைஞர். அவரிடமிருந்துதான் வாய்ப்பாட்டு, தபேலா எனச் சிறு வயதிலேயே தன் இசைக் கல்வியைத் தொடங்கினார் ராஜீவ். ‘இந்தியாவின் நைட்டிங்கேல்’ என்று பாராட்டப்பட்ட அப்துல் கரீம் கானின் குரல் கிராமபோன் இசைத்தட்டுகள் வாயிலாக அவரை வசீகரித்தது. தார்வாரிலிருந்தும் ஹூப்ளியிலிருந்தும் இசை ஆசான்களை பெங்களூருவுக்கு அழைத்துவந்து மகனுக்குப் பயிற்சி கொடுத்தார் அவரது தந்தை. பத்து வயதில் பலர் கூடிய அரங்கிலும் இருபது வயதில் ஆல் இந்தியா ரேடியோவிலும் தனது இசைத் திறமையை வெளிக்காட்ட அவருக்குச் சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்தன. தபேலா வாசிப்பில் அவர் இடக்கைப் பழக்கம் கொண்டிருந்தார்.
அவரது தந்தை கொங்கணி; தாய் சுமதி பாய் தமிழர். இருவருமே மிகவும் முற்போக்கான கருத்துகளும் செயல்பாடுகளும் கொண்டவர்கள்.சுமதி பாயின் தந்தை ஞானசம்பந்தம் மீனவ சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் சமஸ்கிருதம் கற்க விரும்பியபோது எதிர்ப்பு கிளம்பியது. அவர் தாக்குதலுக்கும் உள்ளானார். அதேபோன்ற எதிர்ப்புக்குள்ளாகி வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகத்தில் சமஸ்கிருதம் கற்றவரும் அண்ணல் அம்பேத்கரால் புத்த மதம்பற்றிய சிறந்த புத்தகம் எழுதியவர் என்கிற பாராட்டினைப் பெற்றவருமான பேராசிரியர் லக்ஷ்மி நரசு அவருக்கு உதவினார். சுமதி பாய் ஆசிரியையாகப் பணியாற்றியவாறே பெண்கள் நலனுக்காகப் போராடினார். அவரது கட்டுரைகள் பெரியார் நடத்திய ரிவோல்ட் பத்திரிகை உட்பட பல பத்திரிகைகளிலும் வெளியாயின. துங்கபத்திராவில் ‘பிரேமயத்னா’ என்கிற பெயரில் ஆசிரமத்தை நடத்தி ஆயுர்வேதச் சிகிச்சையும் நலிந்தவர்களுக்கு ஆதரவும் அளித்துவந்த பண்டிட் தாராநாத்திடம் சிகிச்சைக்காகச் சென்ற சுமதி பாய் அவரை மணந்துகொண்டார். இசையும் இலக்கியமும் பரந்துபட்ட உலகப் பார்வையுமாக அவர்களின் கொடைகள் ராஜீவை வழிநடத்தின. ஆங்கிலப் புலமை தவிர கொங்கணி, கன்னடம், உருது, இந்தி, தமிழ், மலையாளம், சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு, வங்காளம் ஆகிய மொழிகளில் அவர் நல்ல பரிச்சயம் கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கு சிதார் இசை மிகவும் பிடித்திருந்தது. சிதார் மேதை ரவி சங்கருக்கு இணையாக வேறொரு இசைக்கலைஞர் இல்லை என்று அவர் கருதினார். இதெல்லாம் அவரது இருபத்தொன்றாம் வயதில் சரோத் இசைக்கலைஞர் அலி அக்பர் கானின் கச்சேரியைக் கேட்கும்வரைதான். அலி அக்பரின் சரோத் வாசிப்பு அவரது இசை பற்றிய எண்ணங்களை மட்டுமின்றி அவரது வாழ்க்கையையே பெரும் மாறுதலுக்குட்படுத்தியது.
தனது ஆசிரியர் வேலையைத் துறந்துவிட்டு அலி அக்பரிடம் ஏழு ஆண்டுகள் கல்கத்தாவில் இசை பயின்ற அவர் திறமையான ஒரு சரோத் கலைஞரானார். ஆனால் அவர் வாழ்க்கையில் மிகவும் சிரமப்பட்ட ஆண்டுகள் அவை. அவர் ஒருநாளைக்கு ஒரு வேளைக்குமேல் சாப்பிடாமலும் தங்க வசதியின்றி பஸ் ஸ்டாண்டில் உறங்கியும் வாழ்ந்திருக்கிறார். பிரபாத் குமார் தாஸ் என்கிற ஒரு நகைக்கடைக்காரரின் அன்பினால் அவருக்குத் தங்குவதற்கு இடமும் உணவும் கிடைக்கும்வரை அது தொடர்ந்தது. அலி அக்பர் அவருக்குக் குறைந்தபட்ச வசதிகளைக்கூட ஏன் கொடுத்து உதவவில்லை என்கிற கேள்வி வருகிறது. தாராநாத் அதுபற்றி எதுவும் பேசுவதில்லை. அலி அக்பர் தவிர நிகில் பானர்ஜி, அன்னபூர்ணாதேவி ஆகியோரிடமும் அவர் சிறிது காலம் இசை பயின்றார். இந்துஸ்தானி வாய்ப்பாட்டினை சங்கர ராவ் ஜோஷி தேவகிரியிடம் பயின்றார்.
அலி அக்பர் அமெரிக்கா சென்றுவிடவே அவர் மைசூர் திரும்பித் தனது கல்வியைத் தொடர்ந்தார். எம்.ஏ. ஆங்கில இலக்கிய பட்டப் படிப்புத் தேர்வில் அவர் தங்க மெடல் பெற்றார். பின்னர் ‘டி.எஸ். எலியட்டின் கவிதையில் பிம்பம்’ என்கிற பொருண்மையில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இசைக் கச்சேரிகள் செய்த வண்ணம் அவர் ராய்ச்சூர், தார்வார், ஐதராபாத்திலுள்ள சிஐஎப்எல், ஏடன் திருச்சி ரீஜினல் பொறியியல் கல்லூரி, ஜமால் முகமது கல்லூரி ஆகியவற்றில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். திருச்சியில் அவர் இருந்த வருடங்களில்தான் எனக்கு அவருடன் பழகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
நவீன கன்னட இலக்கியத்திற்கும் அவர் தன் பங்கினை ஆற்றியிருக்கிறார். கோபாலகிருஷ்ண அடிகாவின் கவிதைகளையும் சந்திரசேகர் கம்பாரின் புகழ்பெற்ற ஜோகுமாரசாமி நாடகத்தையும் கன்னடத்திலிருந்து முதன்முதலாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் தாராநாத். தனது படைப்புகளைப் பிரசுரிக்கும்முன் தாராநாத்திடம் கொடுத்து ஆலோசனைகள் பெறுவதை கம்பார் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
படங்களுக்குப் பின்னணி இசை அமைத்தார். அவை யாவும் கலைப் படங்கள். கன்னட சினிமாவில் புதிய அலையைத் தோற்றுவித்த ‘சம்ஸ்காரா’வில் தொடங்கிச் சில படங்களுக்கு இசை அமைத்தார். எம்.டி. வாசுதேவன் நாயர், ஜி. அரவிந்தன் ஆகியோரின் படங்களுக்கு இசையமைத்ததன் வாயிலாகக் கேரள சினிமா ரசிகர்களிடம் அவர் நன்கு அறிமுகமானார். புனே பிலிம் இன்ஸ்டிட்யுட்டில் திரைப்பட இசையை ஓராண்டு காலம் போதித்தார் ‘அவர் நடத்திய முதல் வகுப்பு அங்கு மாணவனாக இருந்த எனக்கு இன்றும் பசுமையாக உள்ளது’ என்கிறார் ஆவணப்பட இயக்குநர் ஆர்.வி. ரமணி.
இசையில் ஒரு கால் ஆங்கில இலக்கியப் பேராசிரியராக மற்றொரு கால் என்று நின்றவர், சிதார் மேதை ரவிசங்கரின் அறிவுறுத்தலின்படி அமெரிக்கா சென்று அலி அக்பர் கானுடன் மீண்டும் இணைந்தார். அதன் பின்னர் இசை அவரது முழுநேரக் கவனத்தை ஈர்த்தது. உலகம் முழுவதும் சென்று கச்சேரிகள் செய்துகொண்டே சரோத் இசை வகுப்புகள் நடத்தினார்.
ராஜீவ் தாராநாத்தின் சிறப்பு, தனிமனித வாழ்விலும் சமூக வாழ்விலும் நவீனத்திற்கும் பாரம்பரியத்திற்கும் எத்தகைய இடம் தரப்பட வேண்டும் என்பது பற்றிய அவரது கருத்துகளும் அதற்கொப்ப அவரது வாழ்வும்.
கடவுள் பக்தியை இசையின் ஊற்றுக் கண்ணாகப் பார்க்கும் இந்திய சாஸ்திரிய இசை மரபினூடே அவர் ஒரு நாத்திகராக இருந்தார் . ‘கடவுள் எந்த கரானாவைச் சேர்ந்தவர்?’ என்று கேட்பார்.
ஆனால் ஒரு நீண்ட இசைப் பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சியாகவே தனது இசையை அவர் கண்டார். தான்சேனின் புதல்வி சரஸ்வதி வழி வந்த மெய்ஹர் சேனியா அலாவுதீன் கரானா அவரது இசை மரபு. இசையில் தனித்துவம் என்பதைவிட மரபின் பண்புகளும் அதன் தொடர்ச்சியும் பின்பற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற விசயத்தில் அவர் உறுதியானவர். அவ்வாறான இசையில் புதுமைகள் தாமாகவே வெளிப்படும். “ஷேக்ஸ்பியரும் காளிதாசனும் புத்தம் புதிய ஒன்றினைத் தேடி அலையவில்லை. அவர்களது குறிக்கோள் உன்னதத்தை அடைவதாக இருந்தது. பைரவியும் யமனும் எத்தனையோ முறைகள் வாசிக்கப்பட்டுவிட்டன. எனது முத்திரை அதில் பதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது முக்கியமல்ல. நான் அவற்றை எப்படி மனத்தில் உருவகப்படுத்திச் சிறப்பாக வெளிக்கொண்டு வருகிறேன் என்பதுதான் முக்கியம்” என்பார்.
நமது பாரம்பரிய இசையை மாணவர்கள் நிறைந்த வகுப்பறையில் கற்றுத் தருவது அதிக பலன் தராது. அது தனிப்பட்ட கவனத்துடன் குருசிஷ்யப் பாரம்பரிய முறையில்தான் போய்ச்சேர வேண்டும் என்பது அவர் நம்பிக்கை. இந்துஸ்தானி ராக ஆலாபனையிலும் சரி கர்நாடக இசையில் ராகம் ‘தானம்’ பல்லவியிலும் சரி இசை உருக்கொண்டு வியாபகம்கொள்ள மிகுந்த அவகாசம் தேவைப்படுகிறது. இன்றைய தலைமுறையினர் இசை துரித கதியில் இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். அதனால் அவர்களால் இசையை நுணுக்கமாக ரசிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது என்கிறார். வருங்காலத்தில் சாஸ்திரிய இசைக்கான வரவேற்பு கல்கத்தா, சென்னை ஆகிய நகரங்களில்தான் இருக்கும் என்பது அவரது அனுமானம். இறுதிவரை கச்சேரிகள் செய்தார். தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து சரோத்தில் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது ரியாஸ் செய்வார்.
தீவிர அரசியல் பிரக்ஞை கொண்டவர். அதிமுக தோன்றிய நேரம்; நடிகர் கட்சி என்று அது விமர்சிக்கப்பட்டபோது கலைஞன் என்கிற சமூக ஜீவியைக் கேவலப்படுத்தி அரசியல் தளம் அமைக்கப்படக் கூடாது என்று அறிவுறுத்த அவர் அதிமுக மேடைகளில் பேசினார். ஆனால் எந்த அரசியல் கட்சியிலும் சேராதவர். கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மக்கள் நலன் நோக்கிய அரசியல் அவருடையது. குஜராத் கலவரத்திற்குப் பின் முகாம்களில் அடைபட்டிருந்த முஸ்லிம் சிறுவர்கள் கதர் குர்தாக்களை விற்க பெங்களூர் வந்தார்கள். அதைக் கேள்விப்பட்ட தாராநாத் அவர்களிடம் தான் எடுத்துச் சென்றிருந்த பணத்தையெல்லாம் கொடுத்த பின்னர் அவர்கள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியைத் தம்மைப் போன்றவர்களால் தடுக்க இயலாமல் போனதற்காக மன்னிப்பு கேட்டார். நேரடியான சமூக சேவைகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தாலும் இசை ஈடுபாட்டினால் அவரால் அவற்றிற்கு அதிக கவனத்தைச் செலுத்த முடியவில்லை. இசையைத் தனது சிஷ்யர்களுக்கு எவ்விதத் தொகையையும் பெற்றுக்கொள்ளாது கற்றுத் தருவார். தான் சரோத் இசையைத் தனது குருநாதர் அலி அக்பரிடம் அவ்வாறுதான் பெற்றதாகக் கூறுவார். திருநங்கைகளைத் தானே அழைத்து இசை கற்றுத் தருவார்.
அவரது தனிமனிதப் பண்புகள் வியக்கத்தக்கவை. அவரது திருமணம் மனைவி மாதவியின் விருப்பப்படி விவாகரத்தில் முடிந்தது. அந்நாட்களில் விவாகரத்துச் சட்டங்கள் எளிதாக இருக்கவில்லை. கணவனின் கொடுமையான நடவடிக்கைகளை மெய்ப்பித்தாலொழிய மனைவிக்கு விவாகரத்து கிடைப்பது கடினம். எனவே தனது மனைவிக்குச் சாதகமான வகையில் தன்மீது பொய்யான பழிகளை வலிந்து ஏற்றுக்கொண்டு விவாகரத்துக்கு வழி செய்துகொடுத்த பெருந்தன்மைக்குரியவர். அவர்களது ஒரே மகன் சேதன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறார்.
என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ‘எப்போது என்னைப் பற்றி படம் எடுக்கப் போகிறீர்கள்?’ என்று வேடிக்கையாகக் கேட்பார். அவரது தொண்ணூறாம் வயதில்தான் அதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அவரது அபிமானியான விக்டர் ஆல்பர்ட் அதன் தயாரிப்பாளர். தனது 92ஆம் வயதில் கால் இடறி விழுந்து எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டதால் மைசூர் மருத்துவமனையொன்றில் சேர்க்கப்பட்டார். நோய் முற்றிக் குணமடையாது இறந்துபோனார். கர்நாடக அரசு மரியாதையுடன் அவர் உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது.
கலை, இலக்கியம், சினிமா, அரசியல், இசை என்று பல தரப்பினரும் அவரைப் புடை சூழ்ந்து இருப்பார்கள். தமிழில் பேசுவதற்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறது என்பதால் தமிழர்களின் வருகையை எதிர்நோக்கி இருப்பார். அவரது அறிவார்ந்த உரையாடல் திறனும் நகையுணர்வும் அவரை அறிந்தவர்கள் மத்தியில் பிரசித்தமானவை. மனிதாபிமானமும் பகுத்தறிவும் பாரம்பரியத்தின் மீது பெருமதிப்பும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற அபூர்வக் கலைஞர் அவர்.
மின்னஞ்சல்: amshankumar@gmail.com