கருத்துரிமைச் சிதைவுகள்
கமல் சந்திரா இயக்கத்தில் அஷ்வினி கல்சேகர், அன்னு கபூர், பரிதோஷ் திரிபாதி, மனோஜ் ஜோஷி ஆகியோரின் நடிப்பில் ‘ஹமாரே பாராஹ்’ எனும் திரைப்படம் ஜூன் மாதத்தில் வெளியாவதாக இருந்தது. திரைப்படத்தின் முன்னோட்டம் வெளியானபோதிருந்தே படத்தில் இஸ்லாமியச் சமூகத்தை இழிவுபடுத்தும், நிந்திக்கும் காட்சிகளும் வசனங்களும் இடம்பெற்றிருப்பதாகக் கூறப்பட்டது. படம் வெளியாக இருந்த நிலையில் படத்திற்குத் தடை கோரி மும்பை நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரப்பட்டது. படம் குறித்த அறிக்கையொன்றைச் சமர்ப்பிக்க முஸ்லிம் உறுப்பினர் ஒருவர் உட்பட மூன்று உறுப்பினர்களை நியமித்து உத்தரவிட்டது நீதிமன்றம். சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கையின் அடிப்படையில் படத்தில் இரு காட்சிகளில் இடம்பெற்றிருக்கும் சர்ச்சைக்குரிய வசனங்களை நீக்கிப் படத்தை வெளியிட அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இந்நிலையில் கர்நாடகத்தில் படத்திற்கு எதிர்ப்பு உருவானது. அதையொட்டி உச்ச நீதிமன்றத்தில் படத்தைத் தடைசெய்யக் கோரி மீண்டும் மனு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இஸ்லாத்தைப் புண்படுத்தும் காட்சிகள் இடம்பெற்றுள்ளதால் படத்தைத் தடைசெய்து உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்ட வழக்கு விசாரணைக்குப் பிறகு நீதிமன்றம் படத்தை வெளியிடுவதற்கான தடையை நீக்கியிருக்கிறது என்றாலும் படைப்புக்குத் தடை கோரும் போக்கு கவலைக்குரியது.
இந்தப் பிரச்சினையில் தடைகோரியிருப்பது அம்மாநிலத்தின் சில சிறுபான்மை அமைப்புகள். அவற்றின் கோரிக்கைக்கு ஏற்பப் படம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக இஸ்லாமியர்கள்மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டிருக்கும் வன்முறையும் வெறுப்புப் பிரச்சாரமும் நாம் அறிந்தவையே. அந்தச் சமூகம் உள்ளொடுங்கியிருப்பதும், இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக அவர்கள் நடத்தப்படுவதும் ஜனநாயக விரோதமே. ஆனால் தமக்கோ தம் சமூகத்திற்கோ எதிரான சித்திரிப்புகளுக்குத் தடை கோருவதும் அதற்கு அரசு தலை சாய்ப்பதும் ஜனநாயகத்துக்கு உகந்ததல்ல. இந்தத் தடை தவறான முன்னுதாரணமாகவும் மாற்றமடையும். பெரும்பான்மை இந்து அமைப்புகள் இதே காரணங்களைச் சொல்லி ஏற்கெனவே பல்வேறு படைப்புகளுக்குத் தடை கோரிவருகின்றன. தவறான அந்தப் போக்கை வலுப்படுத்தவே இதுபோன்ற கோரிக்கைகள் உதவும்.
சர்வாதிகாரப் போக்கிற்கு எதிரானதாகத் தன்னை நிலைநிறுத்தப் போராடிக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் கர்நாடக மாநில ஆளும் காங்கிரஸ் அரசு தடை கோரும் போக்கிற்கு ஆதரவளிப்பது ஆரோக்கியமானதல்ல. அக்கட்சிமீதான நம்பிக்கையைக் குலைக்கும் செயல் இது. கடந்த பொதுத்தேர்தலின் காங்கிரஸ் அறிக்கையில் ஜனநாயக விழுமியங்கள் பாதுகாக்கப்படும் என வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டிருந்தது.
அறிவுக்கு ஒவ்வாத, ஒரு தனிமனிதரின் பிரச்சினையைப் பொதுமைப்படுத்தி ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பிரச்சினையாகச் சித்திரிக்கும் இத்திரைப்படம் கண்டிப்புக்குரியது. ஆனால் தடை இதற்குத் தீர்வாகாது என்கிற புரிதலே ஜனநாயகக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துவதற்கான செயல்பாடாக இருக்க முடியும். சிறுபான்மை மக்களின் அச்சத்தைப் போக்க வேண்டியது, பாதுகாப்பளிப்பது பிரதானமானது. ஆனால் இதற்கெல்லாம் அடிப்படையானது கருத்துரிமை. அவ்வாறான கருத்துரிமையைப் பறிப்பது ஜனநாயக அரசுகளின் செயற்பாடல்ல.
கருத்துரிமை என்பது ஜனநாயக அமைப்பின் அடிப்படை அரசியல் உரிமை. அதைப் பாதுகாப்பது ஒரு ஜனநாயக அமைப்புக்கு பிரதானமானது. ஒரு கருத்தை அதே கருத்துத் தளத்தில் சந்திப்பதே பொருத்தமானது. மாறாகச் சட்டம் கொண்டு அதை தடுத்தல் கோளாறான போக்கு. ஜனநாயகப் படுகொலை நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நாட்டில் அதை நிலைநிறுத்தப் போராடுவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் கட்சியே ஜனநாயக உணர்வுக்கு முரணாகச் செயல்படுவது அதன்மீதான அவநம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறது.
இன்னொரு பழிவாங்கல்
14 வருடங்களுக்கு முன்பு அருந்ததி ராய் ஒரு கருத்தரங்கில் பேசிய பேச்சு இன்று அவருக்கு எதிராக ஊபா (ஹிகிறிகி) சட்டத்தை ஏவுவதற்கான காரணமாக மாறியிருக்கிறது. அருந்ததி ராய், காஷ்மீர் மத்தியப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் பேராசிரியர் ஷேக் சவுகத் ஹுசைன் ஆகியோரைக் கைது செய்வதற்கு டெல்லி துணைநிலை ஆளுநர் அனுமதி வழங்கியிருக்கிறார். பாஜக அரசு மூன்றாம் முறையாக ஆட்சிக்கு வந்தவுடனேயே அளித்திருக்கும் செய்தி புதியதல்ல. சுதந்திரமான பேச்சுரிமைக்கு, எழுத்துரிமைக்கு, கருத்துரிமைக்கு, வெளிப்பாட்டு உரிமைக்கு மதிப்பளிக்கும் நிலையில் அல்லது அதை அடிப்படை உரிமைகளாகப் புரிந்துகொள்ளும் நிலையில் ஒன்றிய அரசு கடந்த பத்து வருடங்களாக இல்லை. மக்களின் பங்களிப்பால் இயங்குகிற அமைப்புதான் ஜனநாயகம் என்ற செய்தியைச் சற்றும் கண்டுகொள்ளாத பாசிச அமைப்பாக பாஜக ஒன்றிய அரசு இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அருந்ததி ராய், ஷேக் சவுகத் ஹுசைன் போன்ற இந்தியச் சூழலின் எழுத்தாளர்களை, கல்வியாளர்களை, மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களைக் கைதுசெய்து விசாரணையின்றிச் சிறையில் அடைத்து அவர்களின் கருத்துகளை முடக்குவதை அந்தக் கட்சியின் கடந்தகாலப் போக்கிலிருந்தே நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும். ஸ்டான்ஸ்வாமி, பேராசிரியர் சாய்பாபா போன்றோரைத் தனிமைச் சிறையில் அடைத்த வரலாறும் அக்கட்சிக்கு உண்டு. அருந்ததி ராய் தொடர்ந்து பாஜக அரசின் செயல்பாடுகளையும் பாசிசப் போக்கையும் விமர்சனம் செய்பவர். அதற்கான பழிவாங்கல் முயற்சியாகவே இந்தக் கைதுக்கான அனுமதி விவகாரத்தை நோக்க வேண்டியிருக்கிறது.
கருத்துச் சுதந்திரம், படைப்பாளிகளின் பொறுப்பு, சமூகத்தில் கருத்துகளைக் கூறும்போது உருவாகிற பின்விளைவுகள் குறித்துப் பேசுகிற அதே நேரத்தில் கருத்துச் சுதந்திரம் குறித்தான பார்வைகளையும் புரிதலையும் வலுப்படுத்திக்கொள்வது மிக அவசியமானது. முக்கியமாக வெகுஜன அமைப்புகள், கட்சிகள், ஒன்றிய அரசுகள், மாநில அரசுகள் அதைக் குறித்துப் புரிந்துகொள்வது மிக அடிப்படையானது. இந்த அடிப்படைப் பண்புகளைக்கூட மதிக்காமல் இயங்குவது ஜனநாயகத்தின் மீதான அவர்களின் அணுமுறையையும் போதாமைகளையுமே சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆளும் கட்சியும் அதிகாரத்தில் இருக்கிற அமைப்புகளும் கருத்துச் சுதந்திரத்தை அழுத்தி அடிபணியவைக்கும் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்கின்றன.
சுதந்திர இந்தியாவில் பல்வேறு திரைப்படங்கள், படைப்புகள், நூல்கள்மீது பல்வேறு முறை தடைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இனம், மதம், சாதியை இழிவுபடுத்தும் நோக்கில் அப்படைப்புகள் இருப்பதாக அந்தத் தடைகளுக்குக் காரணம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சில பாலியல் காட்சிகளின் காரணமாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இந்தத் தடைகளின் அடிப்படையான காரணம் சகிப்பின்மை. ஜனநாயக அமைப்பில் எல்லாக் கருத்துகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு உரிமை உண்டு. தனக்கு ஒத்துவரும் கருத்துகள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், மற்றவை தடைசெய்யப்பட வேண்டும் என எண்ணுவது ஜனநாயக மாண்பிற்கு ஒவ்வாத சர்வாதிகாரச் செயல்பாடு.